Σεισμός στην Ιαπωνία-11 Μαρτίου 2011

Στις 14:46 ώρα Ιαπωνίας, ισχυρός σεισμός μεγέθους 8,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, με επίκεντρο 373χμ από το Τόκυο, έπληξε την βορειοανατολική  χώρα. Λίγα λεπτά αργότερα τσουνάμι ύψους 10 μέτρων έπληξε τις περιοχές Miyagi και Fukushima.

Ο σεισμός αυτός είναι ο ισχυρότερος των τελευταίων 140 ετών στην Ιαπωνία.

Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος έχει διακοπεί σε 4 εκατομμύρια κτίρια στο Τόκυο και τις γύρω περιοχές. Επίσης έχουν διακοπεί οι συγκοινωνίες και έχουν πέσει οι τηλεφωνικές γραμμές. Αεροπορικές γραμμές ακυρώνουν τις πτήσεις για Ιαπωνία και τα αεροδρόμια Narita και Haneda έχουν κλείσει.

Μέχρι στιγμής έχουν αναφερθεί 44 νεκροί και πολλοί αγνοούνται.

Έχει σημάνει συναγερμός κινδύνου για τσουνάμι στις χώρες του Ειρηνικού.

Από μεριάς μας ευχόμαστε οι απώλειες να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες και οι σκέψεις μας είναι με τους συγγενείς μας στο Τόκυο και τις γύρω περιοχές, τους δικούς σας ανθρώπους που βρίσκονται στην χώρα και όλους τους πληγέντες συνανθρώπους μας.

Ενημέρωση για τα γεγονότα μπορείτε να αντλήσετε ενδεικτικά από τις εξής ιστοσελίδες:

http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-12709598

http://edition.cnn.com/2011/WORLD/asiapcf/03/11/japan.quake/index.html

http://search.japantimes.co.jp/cgi-bin/nn20110311y1.html

http://www.yomiuri.co.jp/dy/

http://www.asahi.com/english/

http://www3.nhk.or.jp/nhkworld/

Απόκριες και.... kimono;! Ας βάλουμε τα πράγματα σε τάξη!

Καθώς οι αποκριάτικοι εορτασμοί πλησιάζουν στο απόγειό τους  πολύς κόσμος διασκεδάζει ξέφρενα σε πάρτυ με μασκαράδες και ξεσηκωτικές μουσικές. Κάποιοι άλλοι όμως- ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε!- κρύβονται σε μια σπιτική γωνιά, παρακαλώντας να τελειώσουν τα μασκαρέματα και  να μην ανακληθεί μια πολύ επίκαιρη τραυματική μνήμη….!:

(κάπου τη δεκαετία των ‘80s)

-«Μαμά, το Σάββατο είναι το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου»

-«Ωλαία! Τι σα ντυσείς;»

-«Δεν ξέρω… Η Μαρία θα ντυθεί νεράιδα…»

-«Γιατί ζεν βάζεις το κιμονό που σου έστειρε η σεία σου;»

-«Τι λες βρε μαμά;;; Και τι θα ντυθώ; Γιαπωνέζα;»

-«Ναι!»

-«Αφού είμαι Γιαπωνέζα κάθε μέρα!»

-«Ζεν έχεις όμως κάσε μέρα την ευκαιρία να ντύνεσαι ωραία!»

Δεν ήταν κάτι που χωρούσε διαπραγμάτευση! Ένα απλό κιμονό και ένα ζευγάρι geta ήταν πάντα διαθέσιμα στο σπίτι και οι πολλές κουβέντες  ήταν περιττές!

Grumpy monkey ντυμένη "Γιαπωνέζα" με την αδερφή της ντυμένη "τσολιάς"!

Ντυμένη «Γιαπωνέζα»-και όχι μεταμφιεσμένη δηλαδή!-  βουρ για το μασκέ πάρτυ του σχολείου! Και πάντα, με μαθηματική ακρίβεια, μετά το πρώτο μισό σάντουιτς ακουγόταν μια τσιριχτή φωνή κάπου μέσα από το παιδικό πλήθος που έλεγε:

-«Κοίτα μαμά!!! Κι άλλο κοριτσάκι ντυμένο γκέισα!!!»

Πρώτο εγκεφαλικό!

Και μετά από δευτερόλεπτα, από απόσταση αναπνοής πλέον:

-«Χα! Φοράς κι εσύ κιμονό σαν κι εμένα!»

Δεύτερο εγκεφαλικό!

Μια αγριεμένη ματιά προς τα βαριά βαμμένα βλέφαρα και ένα διακριτικό γρύλισμα προς τα στραβοβαμμένα κόκκινα χείλη, και μετά πίσω στο υπόλοιπο σάντουιτς και εσωτερική προσευχή να τελειώνει αυτή η μέρα!

Με μια απόσταση ασφαλείας πλέον από τον ψυχικό βρασμό εκείνης της εποχής, μπορούμε να δώσουμε κάποιες διευκρινίσεις πια!

Αγαπητή «συναδερφο-γκέισα»!

Χωρίς να θέλω να σε πληγώσω, εμένα η μητέρα μου δεν με είχε ντύσει «γκέισα»- δεν ήταν ακόμα εξοικειωμένη με την προοπτική να θεωρηθώ στα 8 μου γυναικείο ψυχαγωγικό στοιχείο…! Νομίζω στο μυαλό της με είχε ντύσει «καλεσμένη σε γάμο»!  Αλλά είναι συνήθης η σύγχιση στην Δύση, όπου επικρατεί η εντύπωση ότι κιμονό φορούν μόνο οι γκέισες-μέγιστη παρεξήγηση! Το κιμονό είναι για τους Ιάπωνες (λιγότερο τώρα, περισσότερο παλιότερα) , αυτό που είναι για τους Δυτικούς το "φούστα-μπλούζα, παντελόνι-πουκάμισο "κλπ! Δηλαδή, ένα ρούχο!

Ας δώσουμε μερικές διευκρινίσεις ως προς το κιμονό. Κιμονό σημαίνει "κάτι που φοριέται"!(ki= φοράω, mono= πράγμα). Και απέχει έτη φωτός από τη συνθετική φωσφοριζέ ρόμπα που έκανε θραύση στα αποκριάτικα πάρτυ των ‘80s!

1)      Το Ιαπωνικό κιμονό είναι παραδοσιακά μεταξωτό και κοστίζει μια μικρή (έως και μεγάλη) περιουσία. Για αυτόν τον λόγο-και επειδή δεν υπάρχει «μόδα» στα κιμονό ώστε να θεωρηθεί κάποιο «ξεπερασμένο»- τα κιμονό κληροδοτούνται από μητέρα σε κόρη, και όταν η οικογένεια δεν διαθέτει το κατάλληλο κιμονό για κάποια περίσταση, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να νοικιάσεις ένα.

Kimono Fashion Show: Ελληνο-Ιαπωνικό Εμπορικό Επιμελητήριο

2)     Καθώς το κιμονό δεν είναι μόνο μια «παραδοσιακή» φορεσιά άλλα είδος ρουχισμού (δεν απαιτείται δηλαδή να υπάρχει εθνικός εορτασμός για να φορεθεί χωρίς παρεξήγηση-όπως η Ελληνική φουστανέλα!), υπάρχουν στην αγορά και κιμονό κατασκευασμένα με άλλα, πιο οικονομικά υφάσματα (όπως βαμβακερό σατέν, βαμβάκι, και διάφορα συνθετικά υφάσματα), τα οποία μπορούν να φορεθούν στην καθημερινή ζωή. Αυτά όμως δεν είναι για επίσημες εμφανίσεις.

3)     Στις επίσημες περιστάσεις (γάμους, κηδείες, κ.α.) οι συγγενείς οφείλουν να φορέσουν κιμονό.

Παραδοσιακό νυφικό & γαμπριάτικο κιμονό

4)     Τον παλιό καλό καιρό (πολύ παλιό) το να φορέσεις κιμονό σήμαινε να φορέσεις έως και 12 στρώσεις υφασμάτων σε ποικίλους χρωματικούς συνδυασμούς. Πλέον συνηθίζεται να φοριέται μόνο μια στρώση πάνω από ένα ή περισσότερα «εσώρουχα» (όπου «εσώρουχα»  οι απλές ρόμπες στο ίδιο στυλ με το εξωτερικό κιμονό, μόνο πιο απλά), και μόνο σε πολύ επίσημες περιστάσεις (ουσιαστικά αυτοκρατορικό γάμο) και στην πιο επιφανή από όλες τις Ιαπωνικές οικογένειες (αυτοκρατορική δηλαδή!) φοριούνται τα κιμονό με τις 12 στρώσεις. Ο χρωματικός συνδυασμός των στρώσεων αποκαλύπτει το γούστο και το πόσο ευγενικής καταγωγής είναι η κυρία που το φοράει.

Ο Αυτοκράτορας Akihito & η Αυτοκράτειρα Michiko, με επίσημη ενδυμασία σε γαμήλια τελετή λίγες μέρες πριν τον γάμο τους

5)     Οι εσωτερικές στρώσεις του κιμονό σκοπό είχαν και έχουν να εμποδίζουν την απευθείας επαφή του κορμιού με το πανάκριβο και δύσκολο στο πλύσιμο  (έως και αδύνατο σε κάποιες περιπτώσεις) ύφασμα του εξωτερικού ενδύματος.

6)     Το κιμονό δεν δένει με έναν απλό κόμπο μιας απλής ζώνης που περνάει μέσα από διακριτικές θηλιές, όπως στην κλασική ρόμπα. Όσο περίπλοκο είναι το ίδιο το κιμονό, είναι και ο τρόπος με τον οποίο το δένουμε: Εμπλέκονται συνήθως διάφορα κορδόνια , μαντήλια και ειδικοί κόμποι που κρατούν το κιμονό στη θέση του και το τελειωτικό δέσιμο γίνεται με το obi, μια φαρδιά υφασμάτινη ζώνη, εξίσου ιδιαίτερη σε ποιότητα και σχέδια με το κιμονό (κάποιες φορές τείνει να κοστίζει περισσότερο και από ολόκληρο το ρούχο!), η οποία δένει πίσω, με διάφορους τρόπους που παράγουν ποικίλα σχέδια.

Extreme σχέδια δεσίματος του obi

7)     Τα κιμονό φοριούνται με παραδοσιακά παπούτσια που λέγονται zori ή geta (και μοιάζουν με σαγιονάρες) και λευκά καλτσάκια μέχρι τον αστράγαλο, με αντίστοιχη διχάλα.

zori

8)     Ένα κιμονό κλείνει πάντα με την αριστερή πλευρά πάνω από τη δεξιά (δεν το ξέρατε, ε; λογικό!)-η μόνη περίπτωση στην οποία γίνεται το ανάποδο κλείσιμο είναι σε μακαρίτες… (φαντάζεστε λοιπόν, πόσο σκιαζόταν αυτή η έρμη η Ιαπωνέζα μητέρα όταν έβλεπε στα αποκριάτικα πάρτυ μικρούς αναστημένους «μακαρίτες» να περιφέρονται περιχαρείς χορεύοντας ska ska skasusu!)

9)     Χάρη στην πολυπλοκότητα του να φορεθεί ένα κιμονό, συνήθως χρειάζεται η βοήθεια κάποιου τρίτου, και υπάρχουν άνθρωποι επίσημα διαπιστευμένοι για αυτή τη δουλειά!

10) Τα ανδρικά κιμονό διατίθενται σε διάφορα μεγέθη. Τα γυναικεία όχι. Βγαίνουν σε ένα μέγεθος και όλα τα απαραίτητα «συμμαζέματα» γίνονται κάτω από το obi!

11)  Η επιλογή του κιμονό και των αξεσουάρ πρέπει να ανταποκρίνεται στην ηλικία της γυναίκας, την οικογενειακή της κατάσταση και την περίσταση για την οποία έχει φορεθεί.

12)  Ήθισται οι ανύπαντρες γυναίκες να φοράνε κιμονό με μακριά μανίκια ενώ οι παντρεμένες με πιο κοντά μανίκια.

13)  Τα πιο απλά βαμβακερά κιμονό που φοριούνται περισσότερο στην Ιαπωνία, το καλοκαίρι ιδίως, λέγονται yukata.

Hungry Monkey φορώντας yukata, με μια φίλη, ένα ζεστό πρωινό!

14) Η ένδυση μιας γυναίκας με κιμονό θεωρείται ότι έχει ολοκληρωθεί όταν έχουν φορεθεί και τα κατάλληλα αξεσουάρ στα μαλλιά, έχει γίνει το κατάλληλο μακιγιάζ (ξέρατε ότι θεωρείται αγένεια μια ενήλικη γυναίκα να κυκλοφορεί άβαφτη στην Ιαπωνία;!) και έχει επιλεγεί το κατάλληλο τσαντάκι.

Και άλλα πολλά! Για αυτό σας λέω! Ντυθείτε καλύτερα Σούπερ-Μαν! Ποιες οι πιθανότητες να έρθει αυτοπροσώπως να σας υποδείξει τα ενδυματολογικά σας λάθη ενώ μόνο σας μέλημα είναι να διασκεδάσετε κι αυτές τις Απόκριες;;;!!!!

Καλές Απόκριες & Καλά Κούλουμα!

Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης....Εναλλακτικά?

Στην Ιαπωνία ο Μάρτης καλωσορίζεται με γλυκότερα λόγια...είναι ο Μήνας που σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης, μια Εποχή κυριολεκτικά λατρεμένη από τους Ιάπωνες... Μην ξεχνάμε οτι την Άνοιξη γιορτάζουν και τον ερχομό των ανθισμένων κερασιών –μέχρι και ο δικός μας (εξαρτάται για ποια καταγωγή μας μιλάμε βέβαια) Νίκος Καζαντζάκης στο «Ταξιδεύοντας: Κίνα-Ιαπωνία» αναφέρεται στις Ιαπωνικές ανθισμένες κερασιές...

Ο Μάρτης λοιπόν περιλαμβάνει μια από τις μεγαλύτερες Ιαπωνικές γιορτές, το Hina-matsuri (Hina που σημαίνει Πριγκίπισσα και matsuri που σημαίνει κάτι σαν Πανηγύρι –ωστόσο ουδεμία σχέση με τα πανηγύρια της Ελλάδος!). Αφορά τον εορτασμό των κοριτσιών –ναι, έχουμε δική μας γιορτή- και γιορτάζεται συγκεκριμένα στις 3 Μαρτίου κάθε έτους, είναι η επίσημη «Μέρα των κοριτσιών». Άλλη ονομασία της γιορτής είναι Momo no sekku (momo= ροδάκινο) επειδή είναι η εποχή που καρποφορούν οι ροδακινιές. 

Grumpy monkey & sister long time ago in Japan

Το Hina-matsuri έχει τις ρίζες του σε μια αρχαία γιορτή, τη Hina-Nagashi, κατά την οποία τοποθετούσαν ομοιώματα κούκλας στο ποτάμι για να «χαθούν» , να παρασυρθούν από το νερό η κακή τύχη και αρρώστιες της χρονιάς –που θεωρούσαν ότι μεταφέρονταν μέσω της κούκλας. Στη συνέχεια, κατά την περίοδο Edo (1603-1867), η γιορτή έγινε πλέον γνωστή με το όνομα Hina Matsuri και παρέμεινε δημοφιλής μέχρι και σήμερα.

Στις 3 Μαρτίου κάθε χρόνου λοιπόν, οι Ιαπωνικές οικογένειες που έχουν μικρά κορίτσια, συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν και τρώνε διάφορες λιχουδιές όπως hishi-mochi , ένα είδος (άγλυκου) γλυκού σε σχήμα ρόμβου (το σχήμα του ρόμβου συμβολίζει τη γονιμότητα), με βάση το mochi (ένα είδος ρυζο-κέικ από κολλώδες ρύζι) το οποίο έχει 3 στρώσεις, μια ρόζ που συμβολίζει τα άνθη της δαμασκηνιάς, μια λευκή που συμβολίζει το χιόνι και την καθαρότητα και αγνότητά του και μια πράσινη στρώση που προκύπτει από το mogusa-mochi που θεωρείται τονωτικό και καθαρίζει το αίμα.

Hina-Matsuri γλυκά

 Επίσης ένα άλλο πιάτο που θεωρείται must για τη μέρα, είναι το ushuijiru, μια σούπα με μικρά μύδια με το κέλυφός τους, τα οποία μύδια συμβολίζουν την «ενότητα και γαλήνη στο ζευγάρι» (βλ. ενωμένο κέλυφος στη βάση του – κατ’ επέκταση να έχει ένα καλό γάμο το κορίτσι), ενώ ακόμη συμβολίζουν και την αγνότητα  (ενώ στην Ελλάδα όλοι γνωρίζουμε ότι τα οστρακοειδή σχετίζονται με άλλα θέματα! ειρωνεία..). Ο πιο δημοφιλής τρόπος παρασκευής σούπας είναι με φρέσκα κρεμμύδια που στην Ιαπωνία λέγονται spring onions- κατά την Αγγλική ονομασία- και χρησιμοποιούνται επειδή τιτλοφορούνται με το «Spring» και άρα σχετίζονται με την ανοιξιάτικη αυτή Εορτή! Οι Ιάπωνες γενικά αρέσκονται πολύ στο να χρησιμοποιούν κάθε είδους συμβολισμούς!!

σούπα με οστρακοειδή

Κατά τη διάρκεια της εορτής, κάθε σπίτι διακοσμείται για χάρη του κοριτσιού του σπιτιού, με μια σύνθεση που αποτελείται από δυο κούκλες που παρουσιάζουν έναν Αυτοκράτορα και μια Αυτοκράτειρα, ντυμένους με κιμονό από την περίοδο Heian (794-1192) τότε που φορούσαν βαρειά κιμονό με 12 στρώσεις , τα οποία στις μέρες μας φορούν μόνο οι γόνοι της βασιλικής οικογένειας και μόνο στους γάμους τους. Οι δύο κούκλες αυτές τοποθετούνται στην κορυφή ενός είδους σκάλας, επενδυμένης με κόκκινο ύφασμα σαν τσόχα. Στο πιο κάτω επίπεδο τοποθετούνται 3 κούκλες που αντιπροσωπεύουν τις κυρίες της τιμής, ενώ ακόμη πιο κάτω 5 μουσικοί, πιο κάτω 2 ιερείς και τέλος 3 υπηρέτες. Πίσω από το αυτοκρατορικό ζεύγος τοποθετείται ένα χρυσό Ιαπωνικό παραβάν (σε μικρογραφία όλα βέβαια) και στη βάση της σκάλας, αφήνουν φρέσκα ροδάκινα ή άνθη, hishi-mochi, κ.α.

σετ Hina-ningyo

Ένα ολοκληρωμένο σετ hina-ningyo (ningyo=κούκλα) μπορεί να κοστίζει πολλές χιλιάδες ευρώ και συνήθως κληροδοτούνται από μητέρα σε κόρη και αποτελεί μεγάλη τιμή. Αν δεν υπάρχουν διαθέσιμα, σταδιακά ανά έτος οι γονείς ή παππούδες αγοράζουν σιγά-σιγά τα «κομμάτια» του σετ και τα δωρίζουν στο κορίτσι του σπιτιού. Το σετ μένει κρυμμένο και βγαίνει μόνο για την περίοδο της εορτής και με το τέλος της πρέπει να μαζευτεί αμέσως αλλιώς- σύμφωνα με την Ιαπωνική παράδοση - το κορίτσι είναι «καταδικασμένο» να παντρευτεί μεγάλη , κοινώς και Ελληνιστί να γεροντοκορέψει ή να παντρευτεί ούσα μεγαλοκοπέλα....

σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει απο τα μέσα του προηγούμενου αιώνα!

Όταν στηθεί όλο το σετ λοιπόν, τα κορίτσια, ντυμένα με τα παιδικά κιμονό, κάθονται μπροστά στο hina-ningyo σετ και βγάζουν τις απαραίτητες επίσημες φωτογραφίες οι οποίες στέλνονται σε συγγενείς και φίλους.

Κι έτσι λοιπόν γιορτάζονται τα κορίτσια στην Ιαπωνία, γιατί, ναι, και εκεί τα κορίτσια θεωρούνται οι «πριγκίπισσες» του σπιτιού! Απλά δεν τις αποκαλούν έτσι κάθε τόσο παρά μόνο κάθε 3 του Μάρτη!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μικρές-αλλά και τις μεγάλες!-«πριγκίπισσες»!

Στο design week του Τόκυο, ο δικός μας αγαπημένος Yatzer....

costas voyatzis

Yatzer......και Κώστας Βογιατζής….Εκλεκτός φίλος, σοβαρός επαγγελματίας και μια ανήσυχη ψυχή που θέλει να γνωρίσει τον κόσμο όλο μέσα από τα ταξίδια του..

Βρισκόμαστε για έναν πρωινό Κυριακάτικο καφέ στον εξαιρετικό χώρο του σπιτιού-γραφείου, στον λόφο του Στρέφη.

twm: Κώστα..Design Week στο Τόκυο. Ποιο ήταν το πρώτο σου συναίσθημα, πριν ακόμα βρεθείς εκεί…?

c.v: Αποφάσισα να πάω στο Τόκυο, δύο εβδομάδες πριν…Ήταν μια πρόταση της φίλης και συνεργάτιδάς μου Έμμα και τελευταία στιγμή είπα να πάω..

Το Τόκυο ήταν πάντα ένα όνειρο ζωής και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που κατάφερα     να πάω σε αυτό το νησί!!

Ένα νησί που φαίνεται μικρό ίσως στον χάρτη, αλλά μια χώρα τελικά πολύ μεγάλη… !

twm:Ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση με το που πάτησες το πόδι σου στο νησί  αυτό?

      

c.v: Εξωγήινος!!! Μετά από πολλές ώρες ταξιδιού και jet-lag, με οδηγίες για το πώς να κατευθυνθώ προς το Sinjuku, ομολογώ ότι χάθηκα! Περπάταγα στους εκτυφλωτικούς δρόμους του Sinjuku,αντίθετα από την κατεύθυνση που ήθελα να πάω, με τους Ιάπωνες να με κοιτάνε περίεργα εξαιτίας των μαλλιών μου που είναι σγουρά  και παρόλο που ήμουν ¨lost in translation¨, αισθανόμουν τόσο όμορφα…

      Ήμουν σίγουρος ότι θα χανόμουν και δεν θα βρισκόμουν ποτέ με την Έμμα!!!

Τελικά έφτασα στο ξενοδοχείο, όπου η συνεννόηση ήταν δύσκολη γιατί δεν ήξεραν καλά  Αγγλικά  και η δεύτερη μεγάλη εντύπωση ήταν όταν αντίκρισα το δωμάτιο….

Ένα μικρό δωμάτιο –υποτίθεται δίκλινο- στο οποίο ίσα που χώραγες, απίστευτα στενάχωρο και μια τεράστια τζαμαρία που θύμιζε disco ball, γιατί το βράδυ όλα τα φωτάκια απέξω έμπαιναν στο δωμάτιο και βρισκόσουν σε ένα συνεχές πάρτυ..!

twm: Είσαι πλέον εκεί..Πές μου πού οργανώθηκε το Design Week ,για  την οργάνωση, την ατμόσφαιρα εκεί, τον κόσμο…

c.v: Ήταν η πιο αδιάφορη εγκατάσταση του Design Week που έχω ποτέ πάει….και στην αρχή είχαμε απογοητευτεί πολύ με την Έμμα.

Σε κάθε Design Week, υπάρχει πάντα ο κυρίως χώρος που βρίσκονται οι περισσότεροι designers και μετά υπάρχουν οι μικρότεροι που βρίσκονται διάσπαρτα στην πόλη.

Δυστυχώς το κυρίως κτήριο ήταν τελείως αδιάφορο. Είχε την αίσθηση του σπιτιού ενός Ιάπωνα, που όλοι και όλα είναι στριμωγμένα…

Απογοητευτικό ήταν ότι στον εξωτερικό χώρο, βρίσκονταν οι νέοι designers, οι οποίοι βρίσκονταν έτσι ακάλυπτοι, που σε περίπτωση βροχής, θα εκθέτονταν οι δουλειές τους.

Η απελπισία μας ήταν μεγάλη, γιατί φυσικά περιμέναμε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Τελικά όμως υπήρχε ένα μαγικό βαλιτσάκι στην όλη ιστορία….

Ένα βαλιτσάκι που μοίραζαν στο press και ήταν το μαγικό βιβλιαράκι ,που για εμένα αυτό ήταν τελικά το Design Week του Τόκυο.

Εκθέσεις, γκαλερί, μαγαζιά, designers που βρίσκονταν διάσπαρτα σε όλο το Τόκυο και εκεί που τελικά σκεφτόμασταν πως θα περάσουν οι 10 ημέρες, τελικά ήταν πάρα πολύ λίγες , γιατί υπήρχαν εξαιρετικά πράγματα που μπορούσες να δεις.

twm: Τι ιδιαίτερο υπήρχε? (αν υπήρχε..)

c.v: Υπήρχαν πολλά….ξεχώρισα όμως την ξύλινη  θήκη για το i-phone που πήρα από μια εταιρεία που λέγεται Hacoa...

twm: Αγαπημένος Ιάπωνας designer..

c.v: Tokujin Yoshioka...τον οποίο και γνώρισα και μου έκανε  απίστευτη  εντύπωση το γεγονός, ότι αποφεύγει να δώσει συνέντευξη επειδή   δεν γνωρίζει καλά Αγγλικά και μπορεί να ειπωθούν αλλιώς αυτά που θα πει..

Γνωστός για το αόρατο τηλέφωνο που δημιούργησε…

twm: Θεωρείς ότι οι Ιάπωνες έχουν μια ιδιαίτερη ματιά στο    Design γενικότερα? Τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που τους κάνει ιδιαίτερους? Τι διαφορετικό παρατηρείς στον χώρο αυτό σε σχέση με την Δύση?

c.v: Ναι…σίγουρα! Οι Ιάπωνες έχουν ξεχωριστή ματιά, όχι μόνο στο Design αλλά και στην αρχιτεκτονική.

Πιστεύω πως ο αναγκαστικός τρόπος ζωής και ο  χώρος, που τους διαθέτει το έθνος τους, τους αναγκάζει να σκεφτούν μινιμαλιστικά και απλά.

Έχουν πειθαρχία και υπομονή και δεν είναι τυχαίο ότι την χώρα αυτή την χαρακτηρίζει ο μινιμαλισμός σε αντίθεση με την Αμερική που είναι η βασίλισσα του μαξιμιλισμού.

Αυτό που λέει ο Dieter Rams ¨Good design is as little as possible¨ ταιριάζει απίστευτα στους Ιάπωνες, παρόλο που το είπε Γερμανός.

Οι Ιάπωνες είναι ένας λαός, που την πολυχρηστικότητα την έχουν μέσα στο μυαλό τους και είναι απίστευτο πώς μπορούν αυτό να το μεταφέρουν σε ένα σχέδιο..Είναι το mentality των Ιαπώνων, που τους κάνει πιο εκλεκτούς..

Για παράδειγμα, τα σπίτια τους είναι πολύ μικρά για έναν Ευρωπαίο και πιθανόν δύσκολα για να ζήσει κάποιος από εμάς σε αυτά…Παρόλα αυτά είναι λειτουργικά και μπορούν κάνουν και έναν Ευρωπαίο να αφομοιώσει εύκολα την ζωή των Ιαπώνων.

by c.voyatzis

twm: Τόκυο…Μια πόλη όπως την περίμενες? Τι γνώμη έχεις για τους Ιάπωνες?

c.v: Και πολύ καλύτερα….Είναι μια πόλη εικαστικά πολύ καλύτερη από την Νέα Υόρκη…Τα χρώματα της, ο κόσμος της, ακόμα και τα ρούχα που φοράνε συνθέτουν την πόλη αυτή και υπάρχουν!

Αισθάνεσαι μια ηρεμία…Δεν υπάρχει φασαρία, παρόλο που υπάρχει τέτοιος συνωστισμός.

Υπάρχει με μια λέξη πολιτισμός. Είναι σίγουρα 10 χρόνια μπροστά οι Ιάπωνες από τους δυτικούς, όχι μόνο στην τεχνολογία αλλά και σε πολιτισμό.

Παρόλα αυτά είναι απίστευτο ο σεβασμός που τους εκφράζει και η πειθαρχία τους.

Το service τους από την άλλη είναι εξαιρετικό! Είναι βέβαια τόσο έντονο, που πολλές φορές καταντούσε κουραστικό!

Επίσης για μια τέτοια πόλη, μου έκανε εντύπωση που δεν νιώσαμε στιγμή με την Έμμα να κινδυνεύουμε…Μπορεί να μην βρεθήκαμε στις αντίστοιχες περιοχές, αλλά παρόλο αυτά δεν υπήρξε στιγμή που νιώσαμε να απειλούμαστε από κάπου..

Από την άλλη βέβαια θεωρώ όμως ότι οι Ιάπωνες είναι και καταθλιπτικός λαός.  Νιώθω ότι δεν έχουν ζωή.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά και μου έκανε τρομερή εντύπωση, που ένα βράδυ είχαμε πάει σε ένα μπαρ στο οποίο υπήρχαν στον τοίχο κολλημένες φωτογραφίες γυναικών και οι άντρες «έβγαιναν» ραντεβού με μια εικονική γυναίκα.

Δεν υπάρχει επικοινωνία….το βλέπεις παντού…ακόμα και σε παρέες που βρίσκονται μέσα στο μετρό.

Ένα άλλο βράδυ πάλι γνώρισα έναν Ιάπωνα ο οποίος ήταν παντρεμένος με ένα ρομπότ…!

twm: Θέλω να μου μιλήσεις ως Yatzer..και να μου πεις…τι θα ήθελες να  έβλεπες περισσότερο στα ελληνικά σπίτια, μαγαζιά, που είχε μεγάλη απήχηση στην Ιαπωνία?

c.v: Θα ήθελα να υπήρχε γενικότερα η οργάνωση και η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα στην Ιαπωνία. Είναι απίστευτο για το πόσο γρήγορα κατασκευάζεται ένα κτήριο. Κάτι που δυστυχώς λείπει πολύ στην Ελλάδα..οργάνωση και παραγωγή.

Φυσικά και εντυπωσιάστηκα με τις τουαλέτες!! Οι γνωστές τουαλέτες ρομπότ που είναι γεμάτο κουμπάκια και φωτάκια!! Μάλιστα ήταν καταπληκτικό το γεγονός, ότι οι τουαλέτες των Mc.Donalds ήταν οι πιο καθαρές  σύγχρονες τουαλέτες που έχω δει ποτέ..!

twm: Ως Κώστας Βογιατζής, πες μας 3 πράγματα που θα σου μείνουν αξέχαστα …..είτε από τους ανθρώπους, είτε από την πόλη αυτή..

c.v: 1. Είναι τρελαμένοι με τα κινητά τους τηλέφωνα!!!!Τα διακοσμητικά που κρέμονται από τα κινητά τους έχουν σίγουρα περισσότερο βάρος από το ίδιο το κινητό!

2. Κάθε φορά που βγάζουν φωτογραφία κάνουν το γνωστό σήμα της ειρήνης…Απίστευτο!!

Ανεξαιρέτως ηλικίας, το κάνουν όλοι! Τόσο που εθιστήκαμε και εμείς!

Αναρωτιέμαι όμως γιατί το κάνουν αυτό…προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένα είδος αμηχανίας…

emma elizabeth & costas voyatzis

3…και κάτι που ξεχώρισα στο Τόκυο γενικότερα ήταν τα ταξί!

Είναι εικαστικά αριστουργήματα! Το κάθε ένα και διαφορετικό! Με τις πόρτες να ανοίγουν αυτόματα, ο οδηγός να φοράει γάντια και καπέλο, με τους στολισμούς μέσα στο ταξί…δυστυχώς όμως δεν μιλάνε Αγγλικά..

by c.voyatzis

twm: Τέλος, θα θέλαμε να μας πεις ποια είναι η μεγαλύτερη εμπειρία που είχες κατά την διάρκεια σου εκεί……

c.v: Σίγουρα όλα ήταν μια μεγάλη εμπειρία που θα ήθελα να ζήσω ξανά..

Η στιγμή όμως που θα ξεχωρίσω ήταν ότι παρόλο που το Τόκυο είναι μια χαοτική πόλη, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα να γίνομαι μια οικογένεια με όλο τον κόσμο του Design Week...Ίσως επειδή ήμασταν όλοι εξωγήινοι εκεί και αυτό μας έκανε να έρθουμε πιο κοντά και να βγαίνουμε όλοι μαζί.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα αποκτούσα τόσους φίλους από τον χώρο αυτό και η χαρά μου ήταν, όταν μεγάλοι και κορυφαίοι designers γνώριζαν το yatzer και είχα την χαρά να μου εκδηλώσουν το θαυμασμό τους και την εκτίμησή τους….

twm: Άρα ποιος είναι ο στόχος του Yatzer για τα επόμενα  χρόνια?

c.v: Να γίνουν όλοι Yatzer- zed!!

Βίντεο απο το Tokyo Design Week μπορείτε να δείτε στο http://www.yatzer.com/author/Emma-Elizabeth

Ο Κώστας Βογιατζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Μπήκε στο Φυσικό με επιτυχία  αλλά στην πορεία ανακάλυψε τον κόσμο του Interior design και προχώρησε τις σπουδές του εκεί.

Ένα βράδυ την ώρα που φύλαγε σκοπιά στον στρατό , έγινε η σύλληψη της ιδέας για μια ιστοσελίδα που θα τον ταξίδευε στον χώρο του Design...

Εδώ και 4 χρόνια έχει επίσημα την παγκόσμια ιστοσελίδα για τον χώρο του Design και της Τέχνης, το www.yatzer.com και έχει δημιουργήσει μια οικογένεια- ομάδα, στην Ελλάδα, Αμερική και Λονδίνο.

Ο Ιάπωνας συνθέτης Shigeru Umebayashi στην Αθήνα

Το Δεκέμβριο που μας πέρασε, είχαμε την τιμή να δούμε –και κυρίως να ακούσουμε- για πρώτη φορά από κοντά, τις εκπληκτικές μουσικές του Ιάπωνα συνθέτη Shigeru Umebayashi. Καθώς είναι συνθέτης κυρίως μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες, οι συναυλίες του φιλοξενήθηκαν στον ιδανικότερο χώρο στην Αθήνα, το Ίδρυμα Κακογιάννη. Όλοι μας έχουμε ακούσει τη μουσική του παρότι το όνομα ενδεχομένως να μη μας κάνει αμέσως κλικ. Ποιός είναι λοιπόν ο «Ume» όπως θέλει ο ίδιος να τον αποκαλούν ή καλύτερα, τελικά πού τον έχουμε ακούσει;

Shigeru Umebayashi!

  

Ποιος έχει δει την ταινία «2046»; Αυτή την αριστουργηματική σε εικόνα ταινία με τη μουσική που σε καθηλώνει; Θυμάστε την ταινία «Ιπτάμενα στιλέτα», αυτή την ταινία Κινεζικής παραγωγής που ήταν η απαρχή μιας ολόκληρης σειράς ταινιών με παρόμοια θεματολογία- το Ασιατικό Χόλλυγουντ- που μας ταξίδεψε σε νέες εικόνες και συναισθήματα της μακρινής Ασίας και μας άνοιξε έναν εντελώς καινούριο κινηματογραφικό ορίζοντα; Αναλογιστείτε τι θα ήταν οι ταινίες αυτές, αλλά και άλλες πολλές, χωρίς την μοναδική μουσική επένδυσή τους. Θα ήταν το ταξίδι που μας προτείνουν στον κόσμο των χρωμάτων και των εικόνων εξίσου μαγευτικό, και χωρίς αυτά τα μουσικά θέματα; Ό,τι λοιπόν χρωστάμε στη μουσική των ταινιών αυτών, το χρωστάμε στον Ιάπωνα μουσικοσυνθέτη Shigeru Umebayashi. Προσωπικά του χρωστάω το αγαπημένο μου κινηματογραφικό soundtrack της ταινίας 2046, το οποίο με σαγήνεψε πολύ πριν μάθω ποιος ήταν ο δημιουργός του (οπότε δεν μπορεί να μου καταλογιστεί προκατάληψη λόγω κοινής καταγωγής!!)

Αφίσα της ταινίας "2046"

Ο Ume, γεννηθείς στο Kitakyushu της Fukuoka το 1951, ξεκίνησε την καριέρα του στη σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής το 1985 (εξ’ ου και γιορτάστηκαν τα «25 χρόνια μουσικής μαγείας») με την ταινία “Sorekara”, όμως έγινε ευρύτερα γνωστός με την ταινία «Yumeji» που τον οδήγησε στον σκηνοθέτη Wong Kar Wai και στην ταινία «Ερωτική επιθυμία». Και τα υπόλοιπα είναι history που λένε... Πολυάριθμες συνεργασίες με τον Wong Kar Wai, τον Zhang Yimou και άλλους αξιόλογους σκηνοθέτες, που οδήγησαν σε αξέχαστες επιτυχίες όπως τα «Ιπτάμενα στιλέτα» , «2046», «Hannibal Rising», «Dark Sea», «Absurdistan», «Single Man», «Η κατάρα του Χρυσού Λουλουδιού» κ.α. Σε σύνολο περισσότερες από 40 κινηματογραφικές δουλειές σε Ιαπωνικές και Κινεζικές παραγωγές.

Αφίσα συναυλίας στην Αθήνα!

Οι συναυλίες στην Αθήνα ήταν μαγικές. Η Ελληνική Ορχήστρα και Χορωδία «Oticons Orchestra & Choir» συγκλονιστική. Υπήρχε γιγαντο-οθόνη όπου έβλεπες αποσπάσματα των ταινιών καθώς άκουγες τις αντίστοιχες μουσικές και ταξίδευες. Οι μελωδίες έβγαζαν τόσο συναίσθημα που ακόμη και άνδρες κουστουμαρισμένοι και κατά τα φαινόμενα αρκετά σοβαροί, που κάθονταν στην πρώτη σειρά, «συνελήφθησαν» επ’ αυτοφώρω από το βλέμμα μας να βουρκώνουν... Οι ήχοι πήγαιναν κατευθείαν στην καρδιά, στο μυαλό δημιουργώντας σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα... Ανεπανάληπτη εμπειρία...

 Ο Ume καθόταν στην πρώτη σειρά..ήρεμος και διακριτικός... και συγκινημένος θα τολμήσω να πω... Αυτό που μας κατέπληξε όμως, είναι το πόσο ταπεινός και ευγνώμων ήταν αυτός ο άνθρωπος.. ένας άνθρωπος με τόση επιτυχία και αναγνώριση σε όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της γης, κι όμως τόσο προσγειωμένος. Οι συναυλίες ήταν sold out. Μαέστρος ο Dirk Brosse, χορευτής παρά μαέστρος.. οι κινήσεις του ήταν χορός, απίστευτη εικόνα...

Είναι η πρώτη φορά που έχω δει 4 encore (ίσως η δεύτερη φορά που βλέπω το κοινό να επικροτεί τόσο το θέαμα- υπήρξε και ο θρίαμβος του σκηνοθέτη Ninagawa στο Ηρώδειο με τη Μήδειά του το 1984, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!). O κόσμος δεν τους άφηνε να αποχωρήσουν! Όλοι θέλαμε κι άλλο! Ήταν εξάλλου η πρώτη φορά. Κύριε Umebayashi.. να μας ξανάρθετε!! Και σύντομα!

Αφίσα ταινίας" Ιπτάμενα στιλέτα"

(Οφείλουμε να πούμε –όπως ενημερωθήκαμε- ότι οι συναυλίες δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί χωρίς την παρέμβαση και πρόσκληση ενός Έλληνα, του Γιώργου Χριστόπουλου και της εταιρίας του Oticons Productions, που από προσωπική του καθαρά παρέμβαση έγινε πραγματικότητα η εμπειρία αυτή που ζήσαμε στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Εύγε για τις υπέροχες πρωτοβουλίες! )

Δείτε την εξαιρετική συνέντευξη που έδωσε ο κ. Umebayashi στο doctv κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα: 

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG534

Η Ιαπωνία του Μέλλοντος και της Τεχνολογίας ξεκινάει από...

Τις τουαλέτες! Καλά ακούσατε, τις τουαλέτες (μας το ζητήσατε, σας το παραθέτουμε!).

Δεν υπάρχει χώρα με πιο hi-tec τουαλέτες, και εννοούμε το μέρος που κάθεσαι-τη λεγόμενη λεκάνη στη γλώσσα των υδραυλικών- και όχι συνολικά το δωμάτιο.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Δεν ήταν ανέκαθεν ρομποτικές οι τουαλέτες της Ιαπωνίας. Ξεκίνησαν από πολύ πρωτόγονες κατασκευές, συχνά πάνω από ρυάκια, και αντί για χαρτί τουαλέτας χρησιμοποιούνταν ακόμα και ξύλινες ράβδοι, φύκια και αργότερα ιαπωνικού τύπου χαρτί, πριν φτάσουν στις τύπου «τούρκικες»-οι οποίες υπάρχουν ακόμα, κυρίως σε δημόσιους χώρους- και τελικά στις υπερσύγχρονες toire (από τον αγγλικό όρο toilet, και αναφέρεται τόσο στον χώρο της τουαλέτας όσο και στην ίδια την λεκάνη) ή κατ’ ευφημισμό otearai (που σημαίνει πλύσιμο χεριών), που μένουν αξέχαστες στους επισκέπτες της χώρας και δεσπόζουν στις αναμνηστικές φωτογραφίες! Βέβαια, ακόμα και οι «τούρκικες»- οι οποίες μεταξύ μας, αν είναι καθαρές, είναι οι πιο υγιεινές τουαλέτες, αν και λίγο κουραστικές ειδικά για ηλικιωμένους και ανθρώπους κάθε ηλικίας με αγύμναστους τετρακέφαλους και οπίσθιους μηριαίους μύες- έχουν δεχτεί την εξελιξούλα τους στην Ιαπωνία!

πολύ παλαιότερου τύπου τουαλέτα

Τα σπίτια στην Ιαπωνία διαφέρουν σε πολλά σημεία από τα Δυτικά (όοοοχι δεν εννοούμε ότι είναι χτισμένα μέσα σε ποτάμια και πάνω σε λιμνοθάλασσες!). Αντίθετα με τη Δύση, το δωμάτιο που φιλοξενεί τη λεκάνη, δε φιλοξενεί τίποτε άλλο. Η μπανιέρα- που είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία- βρίσκεται σε άλλο ειδικό δωμάτιο ακριβώς δίπλα ή μπροστά από το δωματιάκι με τη λεκάνη.

Πιο συγκεκριμένα: ανοίγεις συνήθως μια πόρτα που σε βάζει σε ένα χωλάκι μικρό που βρίσκεται συνήθως ο νιπτήρας –για να πλένεις δόντια, να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη κλπ- και από τη μια πλευρά έχει μια πόρτα που οδηγεί σε ένα μικρό δωμάτιο που έχει τη λεκάνη και από την άλλη πλευρά μια άλλη πόρτα που οδηγεί στην μπανιέρα. Καθαρά πράγματα και τακτοποιημένα! Άσε που μπορούν να γίνονται παράλληλα 3 δουλειές. Αν είναι ένα very crowded σπιτικό!

Εδώ και δεκαετίες (αρχική εμφάνιση το 1980), τα Ιαπωνικά σπίτια (σε ποσοστό πλέον ~72%) αλλά και δημόσιοι οργανισμοί, ξενοδοχεία, department stores και άλλοι κοινοί χώροι, έχουν τις λεγόμενες woshuretto από τον αγγλικό όρο washlet, ένα ρομποτικό είδος λεκάνης, το οποίο ανταγωνίζεται τους καλύτερους ηλεκτρονικούς υπολογιστές!

washlet!

Η Σούπερ Τουαλέτα- το μοντέλο του 1997 έχει μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες-. παρότι δεν είναι glam όπως οι δικές μας οι πορσελάνινες με τα κομψά σχέδια, είναι πολύ μα πολύ πρακτική και λειτουργική... Ίσως παραείναι λειτουργική! Η λεκάνη αυτή είναι συνδεδεμένη με ένα μηχανισμό που συνήθως βρίσκεται στα αριστερά του καθήμενου ο οποίος διαθέτει διάφορα πολύχρωμα κουμπάκια τα οποία και αντιστοιχούν σε διάφορες πολύτιμες λειτουργίες. Οδηγίες για κάθε λειτουργία αναγράφονται πάνω σε κάθε κουμπί, αλλά μόνο στα Ιαπωνικά, πράγμα που δυσκολεύει τον ξένο χρήστη. Ευτυχώς όμως για αυτόν, η έγγραφη οδηγία συμπληρώνεται και από μικρά εικονίδια που αναπαριστούν απλά τη χρήση του καθενός. Εικονίδιο συνήθως δεν υπάρχει στην ένδειξη «καζανάκι», η οποία μάλιστα αναγράφεται και με kanji. Σε αυτή την περίπτωση ο ξενόγλωσσος χρήστης θα πρέπει να το παίξει στην τύχη!

Από τις πολλαπλές λειτουργίες μιας woshuretto αναφέρουμε ενδεικτικά:

1. κουμπί που όταν το πατάς ζεσταίνεται το κάθισμα- απίστευτα χρήσιμο για τις κρύες μέρες του χειμώνα ή όταν είσαι αρρωστούλης
2. κουμπί που όταν το πατάς εκτοξεύεται από ένα εξάρτημα, κάτω από το κάθισμα, ζεστό νερό που πλένει τις περιοχές του σώματος που πρέπει να καθαριστούν (υπάρχει συνήθως επιλογή της περιοχής με το αντίστοιχο κουμπί). Κάποια μοντέλα προσφέρουν πλύσιμο και με σαπούνι!
3. κουμπί που όταν το πατάς, βγαίνει ατμός για να στεγνώνει dry cleaning το δερματάκι του καθήμενου! (σαν να λέμε «ψεκάστε, φυσήξτε, τελειώσατε!»)
4. κουμπί που όταν το πατάς, βγαίνει ήχος γάργαρου νερού ώστε αυτός που πλένει απέξω τα δόντια του να μην ακούει τους δικούς σου «ήχους της φύσης». Είναι μια «οικολογική» κίνηση των σχεδιαστών καθώς είχε παρατηρηθεί ότι οι γυναίκες πατούσαν επανειλημμένα το καζανάκι κατά τη χρήση της τουαλέτας, για καμουφλάζ! Και φανταστείτε σε τι κατάσταση λειψυδρίας θα βρισκόταν τώρα η Ιαπωνία αν έτρεχε κάθε φορά νεράκι κανονικό, καθότι μιλάμε και για πληθυσμό 120 ολόκληρων εκατομμυρίων!
5. κουμπί που ανάβει την τηλεόραση μπροστά σου για να περνάει η ώρα ... Ψέματα! Δεν έχουμε δει ακόμα κάτι τέτοιο, ωστόσο δε θα ήταν καλή ιδέα για το επόμενο μοντέλο?!

ενδεικτικό πληκτρολόγιο!!

Και αυτά είναι μόνο τα βασικά! Υπάρχουν ακόμα ένα σωρό στοιχεία που μπορεί να διαθέτει ένα μοντέλο, όπως αυτόματη απελευθέρωση αποσμητικού χώρου- τελευταία χρησιμοποιείται αποσμητικό με όζον που εξουδετερώνει άμεσα άσχημες μυρωδιές- αυτόματο καζανάκι που λειτουργεί σε συνδυασμό με σένσορες στο κάθισμα που καθορίζουν πότε έχει σηκωθεί ο χρήστης και είναι καιρός να τραβηχτεί, μηχανισμοί που βοηθούν τους ηλικιωμένους και όσους έχουν κινητικά προβλήματα να σηκωθούν από το κάθισμα κ.α.

Και βέβαια εννοείται ότι οι επιστήμονες εργάζονται πυρετωδώς για να εφεύρουν νέες λειτουργίες για την εν λόγω λεκάνη, και ήδη έχει εφαρμοστεί σε μικρό αριθμό η λειτουργία μέτρησης ζάχαρου, πίεσης κλπ και αποστολής των στοιχείων στον γιατρό για μια πρώτη διάγνωση!

                                                

Όπως καταλαβαίνετε η ιστορία τουαλέτα στην Ιαπωνία είναι πολύ μπροστά ωστόσο αν είσαι ξένος επισκέπτης και με jetlag και τις συναντήσεις στο ξενοδοχείο σου, μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό. Αλλά το προσωπικό του ξενοδοχείου σου δίνει άμεσα οδηγίες, από το τηλέφωνο που βρίσκεται, πού αλλού; Στην τουαλέτα!

επιλογές αγοράς!