Ένα κομμάτι τετράγωνο χαρτί=τέχνη

Origami, πιθανόν μια από τις 10 πιο άμεσες λέξεις-εικόνες που μας έρχονται στο μυαλό μας στο άκουσμα της λέξης Ιαπωνία. Παρότι δε θα τη χαρακτηρίζαμε ακριβώς τέχνη, όπως η τελετή τσαγιού ή ικεμπάνα, έχει ωστόσο αναχθεί από τεχνική και χόμπι σε τέχνη, κατά την ταπεινή μας γνώμη.

Τι είναι όμως το «origami»; Η λέξη είναι σύνθετη και προέρχεται από το «oru=διπλώνω» και το «kami=χαρτί», έτσι απλά λοιπόν «χαρτοδιπλωτική»... όμως μη φανταστείτε ότι πρόκειται για το απλό δίπλωμα οποιουδήποτε χαρτιού με τη σχολική έννοια «κάνω σαΐτα και την πετάω στο διπλανό μου». Παρότι οι σαΐτες ήταν αγαπημένο παιχνίδι στα νιάτα μας, ωστόσο το origami όπως κάθετι σχεδόν Ιαπωνικό, έχει κάποιους βασικούς κανόνες.

origami γερανός

Καταρχήν πεμπτουσία του, αποτελεί η χρήση αποκλειστικά τετράγωνου χαρτιού. Συνήθως οι διαστάσεις του είναι 12εκ x 12εκ και το χαρτί από την μια πλευρά έχει ένα όμορφο χρώμα ή πολλά χρώματα και σχέδια (από μικροσκοπικές hello kitty & βεντάλιες μέχρι ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σας). Από την άλλη όψη/πλευρά συνήθως το χαρτί είναι ένα θαμπό λευκό, κοινό για όλα τα χαρτιά που περιλαμβάνονται στο συγκεκριμένο «σετ». Παρόλα αυτά, υπάρχουν χαρτιά που έχουν και από τις δύο πλευρές χρώματα και σχέδια. Και επίσης βγαίνουν και σε διάφορα μεγέθη. Έχουμε φτιάξει origami από τετράγωνο χαρτάκι τόσο μικρό που να καταλήγουμε με καταρράκτη από την προσπάθεια να εστιάσουμε στις τσακίσεις ...μέχρι τεράστια χαρτιά που μπορούσες να φτιάξεις γερανούς σε φυσικό μέγεθος (καλά..αυτό ήταν ολίγη ελληνική υπερβολή)..

Πώς «λειτουργεί» όμως το origami? Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο!! Παίρνεις το χαρτάκι και το τσακίζεις σε διάφορα σημεία (συχνά η μια τσάκιση πάνω στην άλλη ) και με διάφορους τρόπους χωρίς όμως να το κόψεις πουθενά ή να το κολλήσεις με κόλλα ή σελοτέιπ και καταλήγεις να φτιάχνεις διάφορα σχήματα και μορφές, συνήθως λουλουδιών και ζώων (οι Ιάπωνες όπως έχουμε πει έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τη Φύση και την τιμούν στις τέχνες τους).

Στις μέρες μας υπάρχουν πλέον διάφορες τεχνικές από το να χρησιμοποιείς 2 κομμάτια χαρτί για να βγάλεις μια φόρμα, μέχρι το να κόβεις με ψαλίδι κομμάτια για να το κάνεις ακόμα πιο περίτεχνο...

φαντεζί χαρτί για origami

Πώς ξεκίνησε το origami? Ήκμασε στην Ιαπωνία κυρίως την περίοδο Έντο (1603 - 1867), φυσικά πρώτα στην Αυτοκρατορική Αυλή και τις αριστοκρατικές οικογένειες. Ήταν, και είναι, χόμπι όχι μόνο για παιδιά αλλά και για ενήλικες. Στις αρχές του 20^ου αιώνα έγινε πολύ δημοφιλές σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, άλλωστε το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα τετράγωνο κομμάτι χαρτί (δε θα σου πάρει κανείς το κεφάλι αν απλά κάνεις ένα origami από ένα τετράγωνο κομμάτι φύλλου εφημερίδας) και τίποτα άλλο..ίσως εκτός από γερά νεύρα και αφοσίωση. Άλλα υλικά όμως σίγουρα δε χρειάζεσαι.

περίτεχνο χαρτί origami σαν ύφασμα κιμονό!

Ειδικά τα παιδιά όμως στην Ιαπωνία έχουν τα origami σχεδόν στην καθημερινή τους ζωή, ειδικά στο προνήπιο/νήπιο. Πέρα του ότι φτιάχνεις κάτι πολύ όμορφο, με ωραία και εντυπωσιακά χρώματα, σε βοηθάει  να συγκεντρώνεσαι σε ένα σκοπό, να οξύνεις τις ικανότητές σου –θέλει προσπάθεια να πετύχεις τις τσακίσεις σωστά και να μην κάνεις κάτι που ΘΑ θύμιζε μια χελωνίτσα και όχι κάτι που όντως θυμίζει χελωνίτσα! Άσε που είναι πιο «καθαρή» ενασχόληση από το να δίνεις ανεξίτηλους μαρκαδόρους σε ένα 5χρονο με κίνδυνο να φανερώσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες στους τοίχους του σπιτιού σου..

Παρόλα αυτά, με τα origami δεν ασχολούνται μόνο τα παιδάκια. Αποτελεί χόμπι και για ενήλικες. Βασικά ούτε χόμπι το λες! Είναι πλέον περασμένο στο DNA των Ιαπώνων. Δεν ξέρω κανέναν που να μη γνωρίζει πώς να κάνει 2-3 φιγούρες.

βιβλιαράκι για τα "βήματα' προς μια μορφή

Για να κάνεις origami πρέπει να έχεις ένα είδος «πατρόν». Υπάρχουν βιβλία εικονογραφημένα που σου δείχνουν βήμα-βήμα –πώς να καταλήγεις από ένα τετράγωνο χαρτάκι σε μια μορφή. Οι περισσότεροι Ιάπωνες όμως θυμούνται «απέξω» -επανάληψη μήτηρ μαθήσεως κλπ- αρκετά σχέδια με Ναυαρχίδα όλων το πολυαγαπημένο tsuru (crane=αγγλικά/ γερανός=ελληνικά, γερανός το πουλί και όχι το ανυψωτικό..). Σε παλαιότερο άρθρο μας με τίτλο 100 γερανοί origami (βλ. http://threewise-monkeys.blogspot.com/2010/12/1000-origami.html) είχαμε αναφερθεί στη συγκινητική ιστορία των 1000 γερανών.

Αν καταφέρατε να διαβάστε μέχρι εδώ τότε όντως θα σας ενδιαφέρουν τα origami οπότε θα σας ενδιαφέρει και η σχετική εκδήλωση που διοργανώνεται στις 8 Ιουνίου 2011 στην πρεσβεία της Ιαπωνίας (11.00-12.30 πρωί & 18.30-20.00 απόγευμα) . Προσοχή χρειάζεται προκράτηση θέσης και από την προσωπική μας εμπειρία είναι πάντα γεμάτη η αίθουσα!

Το σχετικό λινκ για τις πληροφορίες είναι το: http://www.gr.emb-japan.go.jp/portal/gr/culture/june2011.htm

πάλι ο γερανός απο άλλη οπτική!

Και επειδή τα threewisemonkeys έχουν οικολογικές ανησυχίες , θα σας προτείναμε να ψάχνετε ανακυκλωμένα χαρτάκια origami ή απλά να χρησιμοποιείτε παλιά χαρτιά ή εφημερίδες και περιοδικά , ειδικά στο στάδιο του «μαθαίνω» γιατί όσο και να αγαπάμε τα χόμπι, αγαπάμε και το περιβάλλον μας!

ΙΚΕΜΠΑΝΑ……Τέχνη, Διαλογισμός και Ομορφιά……..

Και όμως ναι! Η τέχνη της Ικεμπάνα μπορεί και συνδυάζει την ομορφιά με τον διαλογισμό…Ίσως να είναι και μια μορφή άσκησης, για να ισορροπεί ο εσωτερικός μας εαυτός με τον εξωτερικό μας…να ισορροπεί ο άνθρωπος με την φύση….να ισορροπεί το πνεύμα με την ψυχή..

Η Ικεμπάνα είναι μια Ιαπωνική τέχνη και προέρχεται από την λέξη‘Ikeru’ που σημαίνει ‘ τακτοποιώ, διαμορφώνω, τοποθετώ’ και από την λέξη ´Hana’ , που σημαίνει ‘λουλούδι’.

Πρόκειται για μια τέχνη ρύθμισης και τοποθέτησης λουλουδιών και όχι μόνο.

Ιστορία:

Η ιστορία της Ικεμπάνα ξεκινάει περίπου τον 6^ο αιώνα , όταν Ο Βουδισμός πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία και χρησιμοποιούνταν προς τιμήν του Βούδα και διαφόρων τελετουργιών.

Αργότερα, κατά τον 15^ο αιώνα, έχουμε την εμφάνιση του πρώτου κλασικού Ικεμπάνα  που ανεξάρτητα από την θρησκευτική προέλευσή του, μεταμορφώθηκε σε μια πιο δομημένη τέχνη αλλά και ελεύθερη, διατηρώντας τους συμβολικούς και φιλοσοφικούς αρμονικούς ήχους και ακολουθώντας κανόνες πλέον για την εφαρμογή του.

Το πρώτο σχολείο μάθησης Ικεμπάνα, λέγονταν Ικενόμπο και οι πρώτοι δάσκαλοι και σπουδαστές ήταν ιερείς και μέλη της αριστοκρατίας. Αργότερα όμως με τα χρόνια, η Ικεμπάνα διαδόθηκε παντού, δημιουργήθηκαν σχολές και πλέον θεωρείται μια καθαρή παραδοσιακή Ιαπωνική τέχνη ανοιχτή προς όλους και συμμετέχει σε φεστιβάλ και γιορτές της Ιαπωνίας.

Τι είναι η Ικεμπάνα όμως….?

Είναι μια απλή τοποθέτηση λουλουδιών ή πίσω της κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφία?

Βλέποντας ένα Ικεμπάνα, δεν βλέπουμε κάτι άλλο παρά έναν όμορφο στολισμό λουλουδιών, τοποθετημένα σε πήλινα ή γυάλινα δοχεία…

Και όμως πρόκειται για μια πειθαρχημένη φόρμα τέχνης, η οποία χαρακτηρίζεται από την συμβίωση της φύσης με την ανθρωπότητα.

Μια δημιουργική έκφραση, με την οποία ο άνθρωπος έρχεται σε άμεση επαφή με την φύση, την ομορφιά της , τους ήχους και τις δονήσεις της.

Τα υλικά της είναι άνθη, κλαδιά, φύλλα, χλόες και στόχος της είναι η μινιμαλιστική ομορφιά, ο απαλός συνδυασμός χρωμάτων και η αρμονική φόρμα.

Σε γενικές γραμμές, η Iκεμπάνα στοχεύει, όχι στο να φέρει ένα πεπερασμένο κομμάτι της φύσης στο σπίτι, αλλά μάλλον στην υποβολή προτάσεων της όλης φύσης, με το  να δημιουργήσει μια σύνδεση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού περιβάλλοντος.

Έχει την ίδια μονάδα μέτρησης και εκτίμησης με έναν πίνακα ζωγραφικής ή ένα γλυπτό.

Οι Ιάπωνες προσέχουν σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης ακόμα και στην αρχιτεκτονική, να φέρουν κοντά τα υλικά της φύσης με τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Έχουν μια σχέση αγάπης και αρμονίας, γιατί από την φιλοσοφία τους, μόνο τότε υπάρχει ισορροπία.

Ακολουθούν πάντα μια μινιμαλιστική διάθεση, την οποία την βλέπουμε πολύ έντονα στα Ικεμπάνα. Φλερτάρουν με το κάθε υλικό ξεχωριστά και το τοποθετούν δημιουργώντας ένα τρίγωνο. Το τρίγωνο αυτό συμβολίζει είτε τον παράδεισο με την γη και τον άνθρωπο, είτε τον ήλιο με την σελήνη και την γη. Μια ισορροπημένη μορφή, που βασίζεται δε σε αρχαίες Ελληνικές και κινέζικες θεωρίες για το σύμπαν και την ανθρωπότητα. Από τον δικό μας Πυθαγόρα και την θεωρία της τετρακτύς και το τρίγωνο, μέχρι την ταοιστική θεωρία για την σχέση γης – σελήνης – ήλιου.

Δεν τυχαίο τότε που η Ικεμπάνα, μπορεί να είναι και μια μορφή διαλογισμού και χαλάρωσης…?

Η Ικεμπάνα πλέον είναι ανοιχτή προς όλες τις κάστες ανθρώπων . Θεωρείται χόμπι, τέχνη, ακόμα και επάγγελμα.

Στηρίζεται σε κάποιους αρχικούς βασικούς κανόνες, όπως αναφέραμε, αλλά δεν παύει να είναι και μια ελεύθερη δημιουργία, όπου ο κάθε δημιουργός, ζει την ‘στιγμή’, την στιγμή που έρχεται σε επαφή με τα υλικά της φύσης.

Μια στιγμή, όπου ο δημιουργός της, δίνει νόημα και αγάπη σε στοιχεία της φύσης, όπως φύλλα, σπόρους, κλαδιά που πιθανόν να μην έδινε υπό άλλες συνθήκες.

Κατά την δημιουργία της, απαιτείται πλήρης ηρεμία και συγκέντρωση, για αυτό και πολλοί έχουν πει, ότι η Ικεμπάνα είναι μια τελετουργία….μια συνειδητοποίηση, μια ισορροπία, μια μορφή χαλάρωσης του νου και του σώματος.

Υλικά που χρειάζονται….

Πέρα από διάφορα υλικά της φύσης, χρειάζεται ένα πήλινο δοχείο ή γυάλινο , όπου στον πάτο τους, έχουν μια πλάκα με κάθετες, λίγο αιχμηρές καρφίτσες, για να μπορούν να στερεώνονται τα λουλούδια.

Το μέγεθος της βάσης, καθορίζει το μέγεθος των λουλουδιών, μιας και πρέπει να είναι αναλογικά μεταξύ τους.

Τους καλοκαιρινούς μήνες συνίσταται ανοιχτόχρωμα δοχεία, σε αντίθεση με τον χειμώνα που μπορούν να είναι σκουρόχρωμα.

Ο συνδυασμός άλλωστε και η αρμονία μεταξύ του δοχείου και των λουλουδιών, είναι ακόμα μια βασική παράμετρος, για την δημιουργία ενός Ικεμπάνα.

Οι Ιαπωνέζοι, έχουν σήμερα φεστιβάλ και γιορτές με την δημιουργία Ικεμπάνα.

Την 1 Ιανουαρίου (SHOGATSU- Η πρώτη μέρα του έτους), έχουμε Ικεμπάνα από δέντρα πεύκων, στις 3 Μαρτίου (MOMO-NO-SEKKU - στην γιορτή των κοριτσιών) γίνονται Ικεμπάνα από ροδάκινο, στις 5 Μαΐου (TANGO-NO-SEKKU - γιορτή των αγοριών), από Ίριδα , στις 7 Ιουλίου (TANABATA- φεστιβάλ αστεριού) από μπαμπού και στις 9 Σεπτεμβρίου (CHOYO-NO-SEKKU – γιορτή για τα χρυσάνθεμα) από χρυσάνθεμα.

 Ψυχή της Ικεμπάνα στην Ελλάδα ήταν η κα. Χαρούλα Παπαδοπούλου η οποία κυριολεκτικά αφιέρωσε τη ζωή της στη διάδοση της τέχνης της Ικεμπάνα στην Ελλάδα. Δυστυχώς η κα. Παπαδοπούλου μας «άφησε» πέρυσι πολύ νωρίς ..

Μαθήματα Ικεμπάνα διεξάγονται στο Κολλέγιο Αθηνών στο τμήμα Επιμόρφωσης Ενηλίκων (καθώς μέχρι πρόσφατα δίδασκε η κα. Παπαδοπούλου δε γνωρίζουμε αν θα συνεχίσει το τμήμα) και στον Ελληνο-Ιαπωνικό Σύνδεσμο Φιλίας.

Κατά καιρούς, φορείς όπως το Ελληνο-Ιαπωνικό Εμπορικό Επιμελητήριο και η πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Αθήνα, διεξάγουν παρουσιάσεις και σεμινάρια.

http://www.haef.gr/gr/pee/lesson_list.php?category=2

http://www.grjpn-association.gr/

http://www.gr.emb-japan.go.jp/

http://www.gjcc.gr/index.php

            `

  

Έκθεση Σύγχρονης Ιαπωνικής Αρχιτεκτονικής "Parallel Nippon"

Η έκθεση, που έχει τίτλο “ Parallel Nippon ”, απεικονίζει την εξέλιξη της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Ιαπωνία με το διαχωρισμό του υλικού σε τέσσερις θεματικές ενότητες: Πόλη, Ζωή, Πολιτισμός και Κατοικία. Οργανώνεται από το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιαπωνίας, το Japan Foundation και το Μουσείο Μπενάκη. Εγκαίνια : Δευτέρα 30 Μαΐου, ώρα 20.00 Διάλεξη : Δευτέρα 30 Μαΐου, ώρα 18.00  Στα πλαίσια των εγκαινίων θα δοθούν δύο διαλέξεις από τους καθηγητές κ. κ. Ανδρέα Γιακουμακάτο (Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) και Ηλία Κωνσταντόπουλο (Πανεπιστήμιο Πατρών). Είσοδος ελεύθερη.  Διάρκεια έκθεσης: 30 Μαΐου έως 3 Ιουλίου 2011  ( Τετάρτη, Πέμπτη, Κυριακή: 10:00 - 18:00, Παρασκευή, Σάββατο: 10:00 - 22:00 Παραμένει κλειστά Δευτέρα, Τρίτη) Είσοδος :3 ευρώ Χώρος: Μουσείο Μπενάκη (Κτίριο Οδού Πειραιώς) , Πειραιώς 138 & Ανδρόνικου Τηλ.210-345 3111 fax 210- 345 3743 Πληροφορίες: http://www.heliarch.gr/content/parallel-nippon

“Golden Week”, η Ανοιξιάτικη αργία!

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου, ο μήνας Αύγουστος αποτελεί την κυριότερη περίοδο κατά την οποία ο «λαός» παίρνει την άδειά του και πάει διακοπές ή τέλος πάντων απολαμβάνει την άδειά του. Στην Ιαπωνία όμως το θέμα των ημερών αδειών και διακοπών είναι λίγο πιο «ριγμένη» υπόθεση... Οι Ιάπωνες δεν παίρνουν 22-25 μέρες άδεια το χρόνο. Ακόμα κι αν προβλέπεται από τη νομοθεσία, λόγω ζήλου και (μεταξύ μας ..ντροπής γιατί κανείς δεν παίρνει όλη του την άδεια) παίρνουν συνολικά καμιά δωδεκαριά μέρες. Εννοείται ότι δεν τις παίρνουν συνεχόμενες μονοκοπανιά!

Χωρίζονται κυρίως στις δύο πιο σημαντικές Γιορτές την Ιαπωνίας, τη «Golden Week» και το «Obon». Το «Obon» αποτελεί Γιορτή του Αυγούστου (θα μιλήσουμε τον Αύγουστο σχετικά) ενώ το GOLDEN WEEK αποτελεί μια γιορτή που περιλαμβάνει σειρά επίσημων αργιών και διαρκεί από τις 29 Απριλίου έως τις 5 Μαΐου.

Άνοιξη στην Ιαπωνία

Η «Χρυσή Εβδομάδα» περιλαμβάνει διάφορες σημαντικές αργίες λοιπόν και οι Ιάπωνες παίρνουν άδεια τις ενδιάμεσες μέρες ώστε να έχουν μια ενιαία περίοδο Αργίας. Πολλές Ιαπωνικές εταιρίες  κλείνουν τελείως τα γραφεία τους, κάτι σαν τον δικό μας δεκαπενταύγουστο... Οι επίσημες αργίες της Golden Week –σύμφωνα με το Νόμο περί Επίσημων Αργιών του 1948 είναι οι εξής:

29 Απριλίου:           

Tenno tanjobi –Τα γενέθλια του Αυτοκράτορα (μέχρι το 1988)

Midori no Hi  – η Μέρα Του Πράσινου (της Φύσης/Περιβάλλοντος)

 από το 1989 έως το 2006

Showa no Hi – Μέρα Showa (από το 2007)

Εν ολίγοις στις μέρες μας η 29^η Απριλίου θεωρείται η Μέρα Showa

3 Μαΐου

Kenpo Kinenbi - Μέρα εορτασμού του Συντάγματος

4 Μαΐου

Kokumin no Kyujitsu – Μέρα των Πολιτών (από το 1985 έως το 2006). Μέχρι το 2007 η 4^η Μαΐου δεν είχε ονομασία αλλά ήταν αργία βάσει ενός νόμου που θέτει ως αργία οποιαδήποτε μέρα ανάμεσα σε δύο αργίες.

Midori no hi – Μέρα του Πράσινου (της Φύσης) από το 2007

Εν ολίγοις στις μέρες μας η 4^η Μαϊου θεωρείται η Μέρα Περιβάλλοντος

5 Μαΐου

Kodomo no hi – Μέρα των παιδιών

στολισμός για την Ημέρα του Παιδιού

Θα σας κάνει εντύπωση που δεν αναφέρουμε την Πρωτομαγιά ως αργία αλλά στην Ιαπωνία δε θεωρείται η 1^η Μαΐου μέρα εορτασμού της εργατιάς αλλά υπάρχει διαφορετική αργία για αυτό το σκοπό, η  Μέρα Ευχαριστιών Εργασίας η οποία εορτάζεται στις 23 Νοεμβρίου κάθε έτους.

Κοιτάξτε τώρα ποιο είναι το μεγάλο μπόνους της Ιαπωνίας. Όταν μια επίσημη αργία «πέφτει» Κυριακή, μετατίθεται στην αμέσως επόμενη εργάσιμη μέρα! Οπότε στην Ιαπωνία οι υπάλληλοι δεν τρέχουν να δουν με το που βγαίνει το ημερολόγιο της επόμενης χρονιάς τι μέρα πέφτει κάθε αργία (αποκλείεται να υπάρχει εργαζόμενος που δεν το κάνει αυτό!!) γιατί ξέρουν ότι στάνταρντ θα την απολαύσουν την αργιούλα τους..άσε που έχουν περισσότερες συνολικά αργίες από ότι εμείς στην Ελλάδα....επίσημες αργίες είπαμε!

Τώρα θα μου πείτε..πώς βγήκε αυτό το όνομα? Χρυσή Εβδομάδα? Το «χρυσή» στους δυτικούς, θυμίζει περισσότερο Τρίτη Ηλικία ωστόσο το όνομα προέρχεται από κάτι πολύ πιο απλό και πρακτικό και καθημερινό και λαϊκό. Το 1951 παρατηρήθηκε ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου των συνεχόμενων αργιών, οι πωλήσεις των εισιτηρίων στον κινηματογράφο αυξήθηκαν δραματικά! Ο Διευθύνων Σύμβουλος μιας μεγάλης εταιρίας παραγωγής, αποφάσισε να βαφτίσει λοιπόν αυτή την περίοδο ώς Χρυσή Εβδομάδα, βασιζόμενος σε μια ρήση του ραδιοφώνου που χαρακτηρίζει «χρυσή ώρα» την περίοδο με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα! Κι έτσι, απλά, έμεινε το όνομα!

Ο λόγος τώρα που είδατε ότι μια ημέρα αλλάζει εορτή βάσει ημερομηνίας, είναι ο ακόλουθος. Μέχρι το 1989 και το θάνατο του Αυτοκράτορα Showa (του Hirohito δηλαδή), στις 29 Απριλίου γιόρταζαν τη γέννησή του, από τότε όμως και μέχρι το 2007 η 29^η Απριλίου μετατράπηκε σε Μέρα του Περιβάλλοντος.  Η Μέρα του Περιβάλλοντος ξαναμεταφέρθηκε το 2007 στις 4 Μαΐου και ξαναέλαβε ο Αυτοκράτορας Hirohito τη μέρα της 29^η Απριλίου εορτάζοντας όμως όχι τη γέννησή του αλλά εν γένει το πρόσωπό του.

Αυτοκράτορας Hirohito, Περίοδος Showa

Η Golden week βρίσκεται χρονικά πολύ κοντά με το Hanami、την περίοδο που ανθίζουν οι κερασιές στην Ιαπωνία και πραγματικά όλη η χώρα είναι σε Εορταστικό κλίμα. Είναι η καλύτερη περίοδος –αλλά και η πιο ακριβή- να βρίσκεται κανείς στην Ιαπωνία για τουρισμό.

Σήμερα η Golden week κλείνει με τον εορτασμό της μέρας των Παιδιών μια πολύ σημαντική αργία κατά την οποία γιορτάζεται η ευτυχία και η προσωπικότητα των παιδιών. Του χρόνου θα αναφερθούμε εκτενέστερα! Ωστόσο..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στα παιδιά όλου του κόσμου και κυρίως στο παιδί του καθενός μας!!

ukiyo-e print με θέμα τη γιορτή των παιδιών

"ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά"

Άνοιξη στην Ελλάδα…πόσα ποιηματάκια και τραγούδια αφιερωμένα.. ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά... «ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» του Δροσίνη… Η ανοιξιάτικη Ελλάδα των παιδικών μας χρόνων είναι γεμάτη εικόνες απο ανθισμένες αμυγδαλιές… ένα δέντρο τόσο όμορφο, με ροζ-βυσσινί-λευκά άνθη…βρίσκονται παντου…αγριοαμυγδαλιές στους δρόμους..συνήθως βέβαια τις προσπερνάμε χωρίς να δώσουμε σημασία… 

αμυγαλιά απο την Ελλάδα!

Ωστόσο οι Ιαπωνίδες μητέρες μας, φρόντιζαν και φροντίζουν πάντα να υπάρχει στο σπίτι ένα κλαράκι ανθισμένο την άνοιξη, λίγα λουλουδάκια σχηματίζοντας μια μίνι σύνθεση ικεμπάνα…για κάποιο λόγο οι εικόνες των ανθισμένων αμυγδαλιών μας ήταν τρομερά οικείες…μεγαλώνοντας καταλάβαμε το γιατί…

αγαπημένη σοκολάτα με ανθισμένες αμυγδαλιές

Γιατί λοιπόν....

Η Ιαπωνία έχει κάτι αντίστοιχο..τις ανθισμένες κερασιές… ένας- αρχικά- απλός  θαυμασμός ο οποίος εξελίχθηκε με τα χρόνια σε δημιουργία σχεδόν κάτι σαν Εθνικής εορτής… αλλά ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά… Είναι γεγονός οτι οι Ιάπωνες ανέκαθεν είχαν εξαιρετική σχέση με τη φύση και κυρίως με τα άνθη… δεν είναι τυχαίο οτι εκεί αναπτύχθηκε η τέχνη της ικεμπάνα –της παραδοσιακής Ιαπωνικής ανθοδετικής , μια δημιουργία θεσπέσιων συνθέσεων απο άνθη και φυτά..αλλά και γι αυτό θα μιλήσουμε μια άλλη φορά…

hanami- ανθισμένες κερασιές

Ανθισμένες κερασιές λοιπόν…ή Ιαπωνιστί, Hanami...τι σημαίνει hanami? Η λέξη βγαίνει απο το Hana (=λουλούδι) και το mi (απο το miru=βλέπω), εν ολίγοις «βλέπω τα λουλούδια»..έτσι απλά... Η λατρεία προς τα άνθη ή μάλλον η συνήθεια να θαυμάζουν το άνθισμά των δέντρων και φυτών, είναι αιώνων παλιό... Το πιο πιθανό είναι να  ξεκίνησε την περίοδο Νάρα (710-794 μ.Χ) στην Αυτοκρατορική Αυλή. Εκείνα τα χρόνια απλά θαύμαζαν τα λουλούδια που άνθιζαν στην αυτοκρατορική αυλή γενικά και όχι μόνο τις κερασιές.

Ωστόσο απο την επόμενη Περίοδο, τη λεγόμενη Heian (794-1185) οι κερασιές έγιναν πολύ δημοφιλή και το hanami έμεινε πλέον συνηφασμένο με τις κερασιές αποκλειστικά.. το hanami αντιπροσώπευε την ίδια τη ζωή, τη φωτεινή και ζωντανή ωστόσο εφήμερη και παροδική (=άνθη κερασιάς πανέμορφα και λαμπερά ωστόσο σύντομα πέφτουν και χάνονται όπως η ζωή). Είπαμε..οι Ιάπωνες λατρευούν τους συμβολισμούς! Ένας λόγος που λατρεύονταν τα δέντρα ήταν επειδή θεωρούσαν οτι κατοικούσαν εντός τους θεότητες, και γι’αυτό και έδιναν προσφορές, κυρίως σάκε...στην πορεία, έμεινε σαν διαδικασία κυρίως και αφορμή για συνεστιάσες και εορτασμό!

Αρχικά λοιπόν, συνήθεια της αυλής, σύντομα εξελίχθηκε σε μαζική εορτή, ενώ άπειρα δέντρα κερασιάς φυτεύτηκαν σε καίρια σημεία ώστε να είναι διαθέσιμα στο λάο και ακόμη και τώρα, αιώνες μετά, οι σύγχρονοι Ιάπωνες τα επισκέπτονται απο τα τέλη Μαρτίου ώς τις αρχές Μαϊου για να τα θαυμάσουν... Ενδεικτικό της σημασίας που δίνουν στις ανθισμένες κερασιές είναι οτι υπάρχει ειδικό Δελτίο Πρόγνωσης καιρού για την ακριβή ημερομηνία που θα είναι τα δέντρα σε πλήρη άνθιση (συνήθως κρατάει 2 εβδομάδες) οπότε και διεξάγονται οι γιορτές και τα πάρτυ υπο την ομορφιά των ανθών της κερασιάς.

παλιό Ιαπωνικό πόστερ με θέμα τις ανθισμένες κερασιές

Άπειρα ποιήματα, θεατρικές παραστάσεις καμπούκι και τραγούδια έχουν γραφτεί για να υμνήσουν την ομορφία τους... πραγματικά, είναι ένα μοναδικό θέαμα, βροχή και χαλιά απο άνθη στα πάρκα, συνθέτοντας ένα σκηνικό απο μόνα τους, με τους επισκέπτες εναλασσόμενους κομπάρσους κάθε λεπτό... Η Άνοιξη σηματοδοτεί πολλά για τον Ιάπωνα, προσωπική μας άποψη είναι οτι αποτελεί την πιο αγαπημένη εποχή της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.  Ο καιρός είναι πιο γλυκός απο ποτέ, ούτε η υγρασία του καλοκαιριού, ούτε το διαπεραστικό κρύο του χειμώνα.... αν ταξιδέψει κανείς για μια και μόνο φορά στην Ιαπωνία, συστήνουμε να το κάνει την άνοιξη, είναι σίγουρο οτι θα απολάυσει το ταξίδι πολύ περισσότερο...

Γερμανική ταινία με τίτλο hanami

Ευχή των 3 wise monkeys θα ήταν να γεμίζαμε και τα Ελληνικά πάρκα, λεωφόρους και δρομάκια με αμυγδαλιές (ένα δέντρο που στην Ελλάδα έχει την αντίστοιχη ομορφιά του δέντρου της κερασιάς) και κάθε χρόνο τέτοια εποχή να ξεκινούσαν οι εορτασμοί και να απολαμβάναμε την ομορφιά που φανερώνουν τα απλά και λητά αυτά άνθη της αμυγδαλιάς...

τα three wise monkeys ενημερώνουν:

Ομάδα Ελλήνων φίλων την Ιαπωνίας διοργανώνει εκδήλωση υποστήριξης προς της Ιαπωνία.

Σας ενημερώνουμε για το σχετικό Δελτίο Τύπου:

"Η καταστροφή της 11^ης Μαρτίου 2011 από τον σεισμό και το tsunami στο βόρειο Honshu της Ιαπωνίας είχε αποτέλεσμα, μέχρι τώρα, 27000 νεκρούς και αγνοούμενος, καθώς και τουλάχιστον 250000 αστέγους, ενώ ο κίνδυνος εκτεταμένης ραδιενεργής δηλητηρίασης από τους αντιδραστήρες της Fukushima εξακολουθεί να είναι ορατός. "Με αφορμή αυτά τα γεγονότα, αποφασίσαμε να διοργανώσουμε μια φιλανθρωπική μουσική βραδιά, προκειμένου να μαζευτούν χρήματα και να αγοραστούν προμήθειες που θα αποσταλούν στην Ιαπωνία κατόπιν συνεννοήσεως με τοπικούς φορείς. Πολλοί ίσως πουν ότι μια μικρή ανεξάρτητη κίνηση δεν θα κάνει τη διαφορά, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορούν να το κρίνουν μόνο οι πληγέντες και τα σωστικά συνεργεία. Εμείς απλά ανήκουμε σε ένα ευρύτερο σύνολο ανθρώπων που τρέφει μεγάλη αγάπη και σεβασμό για τον ιαπωνικό πολιτισμό και θέλουμε να το δείξουμε εμπράκτως αυτήν την κρίσιμη ώρα."

"Σας περιμένουμε λοιπόν στις 15 Απριλίου στο Da Sein (Σολωμού 12, Εξάρχεια) και ώρα 20:00, όπου θα σας ψυχαγωγήσουν με ιαπωνική μουσική από τα decks οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί του indieground radio (Bloody K. KriizD, Mr. Loof, N8), σε συνεργασία με τους Speedgrapher και Kami. Η συγκεκριμένη εκδήλωση δεν ανήκει στη συνήθη κατηγορία των J-party, αλλά αποτελεί μια έμπρακτη προσευχή για τους ανθρώπους που δοκιμάζονται αυτή τη στιγμή στην άλλη άκρη του κόσμου."

Η είσοδος είναι 8 ευρώ με μικρή μπύρα ή αναψυκτικό.  

Bloody K.

KrizD

Kyoshiro (aka Eclipse)

N8

Speedgrapher

Τα 3WMNS υποστηρίζουν την παράσταση του Saburo Teshigawara: «Miroku»

Ο Saburo Teshigara στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών!

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών υποδέχεται στις 15 & 16 Απριλίου 2011 το διάσημο Ιάπωνα χορευτή και χορογράφο Saburo Teshigawara, ο οποίος –ιδιαίτερα αγαπητός στο Ιαπωνικό κοινό- συνδυάζει με εξαιρετική μαεστρία, το σύγχρονο χορό, το butoh και τις πολεμικές τέχνες. Στις παραστάσεις του αναλαμβάνει ο ίδιος τα σκηνικά, τα κοστούμια ακόμη και το φωτισμό καθώς κρίνει πως μια παράσταση δε δημιουργείται από ξεχωριστά σύνολα αλλά ότι όλες μαζί οι παράμετροι αποτελούν την ίδια την παράσταση.

Με σπουδές στο κλασικό μπαλέτο και τις εικαστικές τέχνες , σύντομα πήρε απόσταση από τη συμβατική παραδοσιακή μορφή χορού και δημιούργησε ένα πολύ προσωπικό ύφος , δημιουργώντας ένα είδος διαλόγου του χορευτή με το σώμα του και κατάφερε να δημιουργήσει ένα νέο ρεύμα στο χώρο του χορού στην Ιαπωνία.

Saburo Teshigawara: Miroku

Στην Αθήνα έρχεται με την παράσταση Miroku το οποία στα Ιαπωνικά είναι το όνομα που έχει δοθεί στην τελευταία ενσάρκωση του Βούδα και ταυτίζεται με την έλευση μιας οικουμενικής αρμονίας. Ο Saburo Teshigawara επισημαίνει, ότι αυτή η αρμονία είναι σαν μια διαρκώς μεταβαλλόμενη ισορροπία που ποτέ δεν ολοκληρώνεται.

Το Miroku είναι μια πρωτοποριακή δημιουργία του Ιάπωνα χορογράφου, ένα χορευτικό σόλο που ερμηνεύεται από τον ίδιο, σε μια "one man-show" παράσταση. Μέσα σε ένα σκηνικό περιβάλλον που διαμορφώνεται από το φωτισμό, ο Saburo Teshigawara με συν-χορευτή του ουσιαστικά το φως και τις σκιάσεις, προσεγγίζει με τον ιδιαίτερο τρόπο του άλλες διαστάσεις της αρμονίας, του χρόνου, του τόπου, της ταχύτητας, του εύθραυστου. Το μπλε κουτί μέσα στο οποίο κινείται, αλλάζει «πρόσωπα» ανάλογα με το φωτισμό, καθώς το σώμα του ερμηνευτή μπαίνει σε ένα διάλογο με την ίδια του την ιστορία. To Miroku  είναι δημιουργία του 2007 και έκανε την πρεμιέρα του το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς στο New National Theatre του Τόκιο.

Ο Saburo Teshigawara ίδρυσε το 1985 με την Kei Miyata την ομάδα KARAS , ενώ στην πορεία της καριέρας του έχει συνεργαστεί με το Nederlands Dans Theater, με το Μπαλέτο της Φρανκφούρτης, της Βαυαρίας, της Εθνικής όπερας του Παρισίου. Το 1986 συγκλόνισε την Ευρώπη με την ερμηνεία του στο Διεθνή Διαγωνισμό Χορογραφίας του Bagnolet με το έργο του Kaze no sentan όπου ο κόσμος του Ευρωπαικού χορού είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τις πρωτόγνωρες φόρμες σωματικής του έκφρασης.

Από το 1995 το S.T.E.P (Saburo Teshigawara Education Project) σε συνεργασία με Βρετανούς καλλιτέχνες στην Βρετανία, δημιουργεί θεάματα με χορογράφους και χορευτές, που διαρκούν ένα χρόνο. Από το 2006 ο Teshigawara διδάσκει ως ειδικός εκπαιδευτής στο Τμήμα Κινηματογράφου και Σωματικής Έκφρασης στον τομέα της Σύγχρονης Ψυχολογίας, στο Πανεπιστήμιο του Rikkyo στην Ιαπωνία. «Μελετάμε το σώμα ως τη βασική προϋπόθεση της έκφρασης… παροτρύνω τους φοιτητές να μην βιάζονται και να ξεκαθαρίζουν σιγά-σιγά τη διαίσθησή τους και τις ευαισθησίες τους, να διαμορφώνουν απόψεις που θα έχουν νόημα για αυτούς και θα τους ταιριάζουν. Τους λέω ότι πρέπει να αναπτύξουν την ικανότητα να εκφράζουν τις απόψεις τους με σαφήνεια και με τις δικές τους λέξεις». 

Χορογραφία, σκηνικά, κοστούμια, σχεδιασμός φωτισμών: Saburo Teshigawara
Σολίστ: Saburo Teshigawara
Μουσική επιμέλεια: Neil Griffiths, Kei Miyata, Saburo Teshigawara
Διάρκεια : 60΄

Πληροφορίες:

Ημερομηνία: 15 & 16 Απριλίου 2011, ώρα 20:00

Τόπος: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Τριαντή, κρατήσεις: 210 7282 333 

Εισητήρια: Φοιτητικά: € 11,50, Γ Ζώνη: € 20, Β Ζώνη: € 36, Α Ζώνη: € 53 Διακεκριμένη: € 72

http://www.megaron.gr/default.asp?pid=5&la=1&evID=288

Να φάμε σούσι ή να μη φάμε? , άρθρο στο ΒΗΜΑ της Κυριακής

Τα 3Wise  monkeys λένε "να φάμε" και το άρθρο που επισυνάπτουμε το οποίο εκδόθηκε στο ΒΗΜΑ Της Κυριακής (26ης Μαρτίου 2011), παρουσιάζει επαγγελματίες του χώρου που μιλούν σχετικά με τα υλικά που χρησιμοποιούνται στα εστιατόρια Ιαπωνικής Κουζίνας στην Ελλάδα, καθώς και άλλα θέματα περί Ιαπωνικής διατροφής σε σχέση με τις τρέχουσες εξελίξεις στην Ιαπωνία. Παραθέτουμε το άρθρο καθώς και το link της online έκδοσης του "ΒΗΜΑ της Κυριακής"

"Να φάμε σούσι ή να μη φάμε?

Η... Φουκουσίμα έδιωξε πελάτες από εστιατόρια με ιαπωνικές γεύσεις που ανησυχούν για τη ραδιενέργεια

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  26/03/2011, 05:45

 Μια ιαπωνική παροιμία λέει ότι κάθε φορά που δοκιμάζεις κάτι που δεν έχεις ξαναφάει προσθέτεις στη ζωή σου 75 ημέρες.

Μόνο που μετά τη Φουκουσίμα η παροιμία μοιάζει άκαιρη για την πλειονότητα των καταναλωτών, οι οποίοι διστάζουν να γευθούν nigiri sushi ή shasimi. «Φταίει ο πατροπαράδοτος πανικός μας που θρέφεται και από τα μίντια» θα πει ο κ. Βαγγέλης Τσιόδουλος, συνιδιοκτήτης της αλυσίδας Sushi Βar. 

Για τον ίδιο δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας, αφού τα ιαπωνικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα ελληνικά εστιατόρια δεν εισάγονται από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. 

«Λόγω κρίσης δεν δουλεύουμε όπως πριν από δύο-τρία χρόνια. Αν μας χτυπήσει και η κακή πληροφόρηση...». Φίλος της ιαπωνικής κουλτούρας, ο κ. Τσιόδουλος μύησε τους Αθηναίους στο σούσι ανοίγοντας το πρώτο Sushi Βar το 1996. 

«Τότε επέστρεψα από τη Νέα Υόρκη,όπου μένοντας εννέα χρόνια είχα γίνει μανιακός με το σούσι» λέει. Σήμερα δείχνει ανήσυχος μπροστά στις πρώτες ακυρώσεις. Εγιναν το βράδυ που καθηγητής του «Δημόκριτου» είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού σε τηλεοπτικό παράθυρο να μην ανησυχούμε για τις επιπτώσεις της Φουκουσίμα εκτός... αν τρώμε σούσι. 

«Ρωτάνε από πού φέρνουμε τα ψάρια, λες και είμαστε χώρα χωρίς θάλασσα. Ρωτάνε ακόμη και αν το σπανάκι έρχεται από την Ιαπωνία. Τα περισσότερα υλικά της κουζίνας είναι ιαπωνικών εταιρειών αλλά όχι ιαπωνικής προέλευσης.Ο έλεγχος ποιότητας είναιγιαπωνέζικος.Οπως γίνεται και με τα ηλεκτρονικά δηλαδή. Πόσες Sony έχουμε αγοράσει που γράφουν made in Japan;» τονίζει. 

«Στα δικά μας εστιατόρια τα φύκια και το τζίντζερ έρχονται από τη Νότια Κορέα και το ρύζι από την Ταϊλάνδη.Τα ψάρια,εκτόςαπό τον σολομό που έρχεται από την Ευρώπη, είναι όλα ελληνικά. 

Αλλά ακόμη κι όταν κάποια εξειδικευμένα τρόφιμα εισάγονται από την Ιαπωνία,περνάνεαπό πολλαπλούς ελέγχους:κατά την παρασκευή τους εκεί, κατά την έξοδό τους από τη χώρα, στην είσοδό τους στην ΕΕ,και πλέον από τις δικές μας υπηρεσίες.Ηδη ο ΕνιαίοςΦορέας Ελέγχου Τροφίμων διενεργεί προληπτικούς ελέγχους σε κάθε προϊόν ιαπωνικής προέλευσης.Εμπιστεύομαι απόλυτα τους Ιάπωνες. 

Εχουν μια μοναδικότητα στην αντίληψη της ηθικής, ένα αίσθημα ευθύνης μοναδικό. Γι΄ αυτό αποκλείεται να παίξουν βρώμικα παιχνίδια αποκρύπτοντας ένα διατροφικόσκάνδαλο». 

Ο κ. Καζουάκι Σιταμόρι ασχολείται τα τελευταία πέντε χρόνια με την εισαγωγή ιαπωνικών τροφίμων και ποτών. Με μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Ιάπωνα είναι κύριος τροφοδότης των γιαπωνέζικων εστιατορίων στην Ελλάδα. «Η Ιαπωνία είναι παγκοσμίωςγνωστή για το total quality management» λέει ψύχραιμα. 

«Ο ιάπωνας εργαζόμενος έχει συνείδηση, υπευθυνότητα.Δεν χρειάζεται κάποιον να τον ελέγχει για να κάνει καλά τη δουλειά του.Τα τελευταία 20 χρόνια, με την “έκρηξη” της ιαπωνικής κουζίνας,η χώρα ίσα που καταφέρνει να προμηθεύει τον δικό της πληθυσμό με πρώτες ύλες.Αντί λοιπόν να κάνει εξαγωγές,εξάγει την κουζίνα της μέσω δικών της εργοστασίων στον υπόλοιπο κόσμο. 

Τα εργοστάσια αυτά ελέγχονται ποιοτικά ώστε τα προϊόντα να έχουν τη γεύση που θα είχαν αν παράγονταν στην Ιαπωνία. Αυτά έρχονται στην Ελλάδα.Ελάχιστα προϊόντα ιαπωνικής προέλευσης φτάνουν εδώ,αλλά ακόμη κι αυτά περνούν από αυστηρούς ελέγχους. Αν δεν εμπιστευόμουν τους Ιάπωνες,θα σας έλεγα “απολαύστε τώρα!”;Πράγματι,αυτή είναι η πιο ασφαλής περίοδος,καθώς τα τρόφιμα που εισάγονται τώρα έχουν παρασκευαστεί τουλάχιστον έναν χρόνο πριν». 
Ο κ. Σιταμόρι μιλάει για ώρες για το ιδιότυπο ήθος των Ιαπώνων. «Υπάρχει μια ελληνική παροιμία που ταιριάζει απόλυτα στον Ιάπωνα:Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. 

Ο Ιάπωνας θέλει να καμαρώνει γι΄ αυτό που κάνει». 
Ο κ. Μανώλης Κωνιωτάκης, ιδιοκτήτης του Freud Οriental, σημειώνει: «Προτιμώ για λόγους γεύσης να χρησιμοποιώ προϊόντα που παράγονται στην Καλιφόρνια». Εβαλε το σούσι στη ζωή του προτού το βάλει στη δουλειά του λόγω γεύσης αλλά και ως ελαφριά και υγιεινή κουζίνα. 

Σήμερα δεν συμμερίζεται τις ανησυχίες πελατών του για την προέλευση των προϊόντων.«Τους εξηγώ ότι παίρνουμε ύλες από ιαπωνικά brands αλλά όχι από την Ιαπωνία». Τι τον προβληματίζει; «Το μέλλον, διότι στην υπάρχουσα κρίση προστέθηκε η Φουκουσίμα, τις εξελίξεις στην οποία παρακολουθώ ως άνθρωπος, όχι ως επιχειρηματίας, και κλονίζομαι». "

Πηγή: Έντυπη έκδοση ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 26/3/2011

link: http://www.tovima.gr/society/article/?aid=391884