Ο Ιάπωνας συνθέτης Shigeru Umebayashi στην Αθήνα

Το Δεκέμβριο που μας πέρασε, είχαμε την τιμή να δούμε –και κυρίως να ακούσουμε- για πρώτη φορά από κοντά, τις εκπληκτικές μουσικές του Ιάπωνα συνθέτη Shigeru Umebayashi. Καθώς είναι συνθέτης κυρίως μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες, οι συναυλίες του φιλοξενήθηκαν στον ιδανικότερο χώρο στην Αθήνα, το Ίδρυμα Κακογιάννη. Όλοι μας έχουμε ακούσει τη μουσική του παρότι το όνομα ενδεχομένως να μη μας κάνει αμέσως κλικ. Ποιός είναι λοιπόν ο «Ume» όπως θέλει ο ίδιος να τον αποκαλούν ή καλύτερα, τελικά πού τον έχουμε ακούσει;

Shigeru Umebayashi!

  

Ποιος έχει δει την ταινία «2046»; Αυτή την αριστουργηματική σε εικόνα ταινία με τη μουσική που σε καθηλώνει; Θυμάστε την ταινία «Ιπτάμενα στιλέτα», αυτή την ταινία Κινεζικής παραγωγής που ήταν η απαρχή μιας ολόκληρης σειράς ταινιών με παρόμοια θεματολογία- το Ασιατικό Χόλλυγουντ- που μας ταξίδεψε σε νέες εικόνες και συναισθήματα της μακρινής Ασίας και μας άνοιξε έναν εντελώς καινούριο κινηματογραφικό ορίζοντα; Αναλογιστείτε τι θα ήταν οι ταινίες αυτές, αλλά και άλλες πολλές, χωρίς την μοναδική μουσική επένδυσή τους. Θα ήταν το ταξίδι που μας προτείνουν στον κόσμο των χρωμάτων και των εικόνων εξίσου μαγευτικό, και χωρίς αυτά τα μουσικά θέματα; Ό,τι λοιπόν χρωστάμε στη μουσική των ταινιών αυτών, το χρωστάμε στον Ιάπωνα μουσικοσυνθέτη Shigeru Umebayashi. Προσωπικά του χρωστάω το αγαπημένο μου κινηματογραφικό soundtrack της ταινίας 2046, το οποίο με σαγήνεψε πολύ πριν μάθω ποιος ήταν ο δημιουργός του (οπότε δεν μπορεί να μου καταλογιστεί προκατάληψη λόγω κοινής καταγωγής!!)

Αφίσα της ταινίας "2046"

Ο Ume, γεννηθείς στο Kitakyushu της Fukuoka το 1951, ξεκίνησε την καριέρα του στη σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής το 1985 (εξ’ ου και γιορτάστηκαν τα «25 χρόνια μουσικής μαγείας») με την ταινία “Sorekara”, όμως έγινε ευρύτερα γνωστός με την ταινία «Yumeji» που τον οδήγησε στον σκηνοθέτη Wong Kar Wai και στην ταινία «Ερωτική επιθυμία». Και τα υπόλοιπα είναι history που λένε... Πολυάριθμες συνεργασίες με τον Wong Kar Wai, τον Zhang Yimou και άλλους αξιόλογους σκηνοθέτες, που οδήγησαν σε αξέχαστες επιτυχίες όπως τα «Ιπτάμενα στιλέτα» , «2046», «Hannibal Rising», «Dark Sea», «Absurdistan», «Single Man», «Η κατάρα του Χρυσού Λουλουδιού» κ.α. Σε σύνολο περισσότερες από 40 κινηματογραφικές δουλειές σε Ιαπωνικές και Κινεζικές παραγωγές.

Αφίσα συναυλίας στην Αθήνα!

Οι συναυλίες στην Αθήνα ήταν μαγικές. Η Ελληνική Ορχήστρα και Χορωδία «Oticons Orchestra & Choir» συγκλονιστική. Υπήρχε γιγαντο-οθόνη όπου έβλεπες αποσπάσματα των ταινιών καθώς άκουγες τις αντίστοιχες μουσικές και ταξίδευες. Οι μελωδίες έβγαζαν τόσο συναίσθημα που ακόμη και άνδρες κουστουμαρισμένοι και κατά τα φαινόμενα αρκετά σοβαροί, που κάθονταν στην πρώτη σειρά, «συνελήφθησαν» επ’ αυτοφώρω από το βλέμμα μας να βουρκώνουν... Οι ήχοι πήγαιναν κατευθείαν στην καρδιά, στο μυαλό δημιουργώντας σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα... Ανεπανάληπτη εμπειρία...

 Ο Ume καθόταν στην πρώτη σειρά..ήρεμος και διακριτικός... και συγκινημένος θα τολμήσω να πω... Αυτό που μας κατέπληξε όμως, είναι το πόσο ταπεινός και ευγνώμων ήταν αυτός ο άνθρωπος.. ένας άνθρωπος με τόση επιτυχία και αναγνώριση σε όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της γης, κι όμως τόσο προσγειωμένος. Οι συναυλίες ήταν sold out. Μαέστρος ο Dirk Brosse, χορευτής παρά μαέστρος.. οι κινήσεις του ήταν χορός, απίστευτη εικόνα...

Είναι η πρώτη φορά που έχω δει 4 encore (ίσως η δεύτερη φορά που βλέπω το κοινό να επικροτεί τόσο το θέαμα- υπήρξε και ο θρίαμβος του σκηνοθέτη Ninagawa στο Ηρώδειο με τη Μήδειά του το 1984, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!). O κόσμος δεν τους άφηνε να αποχωρήσουν! Όλοι θέλαμε κι άλλο! Ήταν εξάλλου η πρώτη φορά. Κύριε Umebayashi.. να μας ξανάρθετε!! Και σύντομα!

Αφίσα ταινίας" Ιπτάμενα στιλέτα"

(Οφείλουμε να πούμε –όπως ενημερωθήκαμε- ότι οι συναυλίες δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί χωρίς την παρέμβαση και πρόσκληση ενός Έλληνα, του Γιώργου Χριστόπουλου και της εταιρίας του Oticons Productions, που από προσωπική του καθαρά παρέμβαση έγινε πραγματικότητα η εμπειρία αυτή που ζήσαμε στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Εύγε για τις υπέροχες πρωτοβουλίες! )

Δείτε την εξαιρετική συνέντευξη που έδωσε ο κ. Umebayashi στο doctv κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα: 

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG534

Η Ιαπωνία του Μέλλοντος και της Τεχνολογίας ξεκινάει από...

Τις τουαλέτες! Καλά ακούσατε, τις τουαλέτες (μας το ζητήσατε, σας το παραθέτουμε!).

Δεν υπάρχει χώρα με πιο hi-tec τουαλέτες, και εννοούμε το μέρος που κάθεσαι-τη λεγόμενη λεκάνη στη γλώσσα των υδραυλικών- και όχι συνολικά το δωμάτιο.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Δεν ήταν ανέκαθεν ρομποτικές οι τουαλέτες της Ιαπωνίας. Ξεκίνησαν από πολύ πρωτόγονες κατασκευές, συχνά πάνω από ρυάκια, και αντί για χαρτί τουαλέτας χρησιμοποιούνταν ακόμα και ξύλινες ράβδοι, φύκια και αργότερα ιαπωνικού τύπου χαρτί, πριν φτάσουν στις τύπου «τούρκικες»-οι οποίες υπάρχουν ακόμα, κυρίως σε δημόσιους χώρους- και τελικά στις υπερσύγχρονες toire (από τον αγγλικό όρο toilet, και αναφέρεται τόσο στον χώρο της τουαλέτας όσο και στην ίδια την λεκάνη) ή κατ’ ευφημισμό otearai (που σημαίνει πλύσιμο χεριών), που μένουν αξέχαστες στους επισκέπτες της χώρας και δεσπόζουν στις αναμνηστικές φωτογραφίες! Βέβαια, ακόμα και οι «τούρκικες»- οι οποίες μεταξύ μας, αν είναι καθαρές, είναι οι πιο υγιεινές τουαλέτες, αν και λίγο κουραστικές ειδικά για ηλικιωμένους και ανθρώπους κάθε ηλικίας με αγύμναστους τετρακέφαλους και οπίσθιους μηριαίους μύες- έχουν δεχτεί την εξελιξούλα τους στην Ιαπωνία!

πολύ παλαιότερου τύπου τουαλέτα

Τα σπίτια στην Ιαπωνία διαφέρουν σε πολλά σημεία από τα Δυτικά (όοοοχι δεν εννοούμε ότι είναι χτισμένα μέσα σε ποτάμια και πάνω σε λιμνοθάλασσες!). Αντίθετα με τη Δύση, το δωμάτιο που φιλοξενεί τη λεκάνη, δε φιλοξενεί τίποτε άλλο. Η μπανιέρα- που είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία- βρίσκεται σε άλλο ειδικό δωμάτιο ακριβώς δίπλα ή μπροστά από το δωματιάκι με τη λεκάνη.

Πιο συγκεκριμένα: ανοίγεις συνήθως μια πόρτα που σε βάζει σε ένα χωλάκι μικρό που βρίσκεται συνήθως ο νιπτήρας –για να πλένεις δόντια, να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη κλπ- και από τη μια πλευρά έχει μια πόρτα που οδηγεί σε ένα μικρό δωμάτιο που έχει τη λεκάνη και από την άλλη πλευρά μια άλλη πόρτα που οδηγεί στην μπανιέρα. Καθαρά πράγματα και τακτοποιημένα! Άσε που μπορούν να γίνονται παράλληλα 3 δουλειές. Αν είναι ένα very crowded σπιτικό!

Εδώ και δεκαετίες (αρχική εμφάνιση το 1980), τα Ιαπωνικά σπίτια (σε ποσοστό πλέον ~72%) αλλά και δημόσιοι οργανισμοί, ξενοδοχεία, department stores και άλλοι κοινοί χώροι, έχουν τις λεγόμενες woshuretto από τον αγγλικό όρο washlet, ένα ρομποτικό είδος λεκάνης, το οποίο ανταγωνίζεται τους καλύτερους ηλεκτρονικούς υπολογιστές!

washlet!

Η Σούπερ Τουαλέτα- το μοντέλο του 1997 έχει μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες-. παρότι δεν είναι glam όπως οι δικές μας οι πορσελάνινες με τα κομψά σχέδια, είναι πολύ μα πολύ πρακτική και λειτουργική... Ίσως παραείναι λειτουργική! Η λεκάνη αυτή είναι συνδεδεμένη με ένα μηχανισμό που συνήθως βρίσκεται στα αριστερά του καθήμενου ο οποίος διαθέτει διάφορα πολύχρωμα κουμπάκια τα οποία και αντιστοιχούν σε διάφορες πολύτιμες λειτουργίες. Οδηγίες για κάθε λειτουργία αναγράφονται πάνω σε κάθε κουμπί, αλλά μόνο στα Ιαπωνικά, πράγμα που δυσκολεύει τον ξένο χρήστη. Ευτυχώς όμως για αυτόν, η έγγραφη οδηγία συμπληρώνεται και από μικρά εικονίδια που αναπαριστούν απλά τη χρήση του καθενός. Εικονίδιο συνήθως δεν υπάρχει στην ένδειξη «καζανάκι», η οποία μάλιστα αναγράφεται και με kanji. Σε αυτή την περίπτωση ο ξενόγλωσσος χρήστης θα πρέπει να το παίξει στην τύχη!

Από τις πολλαπλές λειτουργίες μιας woshuretto αναφέρουμε ενδεικτικά:

1. κουμπί που όταν το πατάς ζεσταίνεται το κάθισμα- απίστευτα χρήσιμο για τις κρύες μέρες του χειμώνα ή όταν είσαι αρρωστούλης
2. κουμπί που όταν το πατάς εκτοξεύεται από ένα εξάρτημα, κάτω από το κάθισμα, ζεστό νερό που πλένει τις περιοχές του σώματος που πρέπει να καθαριστούν (υπάρχει συνήθως επιλογή της περιοχής με το αντίστοιχο κουμπί). Κάποια μοντέλα προσφέρουν πλύσιμο και με σαπούνι!
3. κουμπί που όταν το πατάς, βγαίνει ατμός για να στεγνώνει dry cleaning το δερματάκι του καθήμενου! (σαν να λέμε «ψεκάστε, φυσήξτε, τελειώσατε!»)
4. κουμπί που όταν το πατάς, βγαίνει ήχος γάργαρου νερού ώστε αυτός που πλένει απέξω τα δόντια του να μην ακούει τους δικούς σου «ήχους της φύσης». Είναι μια «οικολογική» κίνηση των σχεδιαστών καθώς είχε παρατηρηθεί ότι οι γυναίκες πατούσαν επανειλημμένα το καζανάκι κατά τη χρήση της τουαλέτας, για καμουφλάζ! Και φανταστείτε σε τι κατάσταση λειψυδρίας θα βρισκόταν τώρα η Ιαπωνία αν έτρεχε κάθε φορά νεράκι κανονικό, καθότι μιλάμε και για πληθυσμό 120 ολόκληρων εκατομμυρίων!
5. κουμπί που ανάβει την τηλεόραση μπροστά σου για να περνάει η ώρα ... Ψέματα! Δεν έχουμε δει ακόμα κάτι τέτοιο, ωστόσο δε θα ήταν καλή ιδέα για το επόμενο μοντέλο?!

ενδεικτικό πληκτρολόγιο!!

Και αυτά είναι μόνο τα βασικά! Υπάρχουν ακόμα ένα σωρό στοιχεία που μπορεί να διαθέτει ένα μοντέλο, όπως αυτόματη απελευθέρωση αποσμητικού χώρου- τελευταία χρησιμοποιείται αποσμητικό με όζον που εξουδετερώνει άμεσα άσχημες μυρωδιές- αυτόματο καζανάκι που λειτουργεί σε συνδυασμό με σένσορες στο κάθισμα που καθορίζουν πότε έχει σηκωθεί ο χρήστης και είναι καιρός να τραβηχτεί, μηχανισμοί που βοηθούν τους ηλικιωμένους και όσους έχουν κινητικά προβλήματα να σηκωθούν από το κάθισμα κ.α.

Και βέβαια εννοείται ότι οι επιστήμονες εργάζονται πυρετωδώς για να εφεύρουν νέες λειτουργίες για την εν λόγω λεκάνη, και ήδη έχει εφαρμοστεί σε μικρό αριθμό η λειτουργία μέτρησης ζάχαρου, πίεσης κλπ και αποστολής των στοιχείων στον γιατρό για μια πρώτη διάγνωση!

                                                

Όπως καταλαβαίνετε η ιστορία τουαλέτα στην Ιαπωνία είναι πολύ μπροστά ωστόσο αν είσαι ξένος επισκέπτης και με jetlag και τις συναντήσεις στο ξενοδοχείο σου, μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό. Αλλά το προσωπικό του ξενοδοχείου σου δίνει άμεσα οδηγίες, από το τηλέφωνο που βρίσκεται, πού αλλού; Στην τουαλέτα!

επιλογές αγοράς!

Phrase of the Day!!

お大事に

          おだいじに

                        odaijini

                                   Περαστικά! 

                                   (να προσέχεις την υγεία σου)

Και το όνομα αυτού/αυτής....!!!!

Θα θυμάστε ίσως τη διαφήμιση που κάποιος φώναζε «Γιώργο!» σε ένα κατάμεστο γήπεδο και γυρνούσαν πολλά πολλά κεφάλια!

Η παράδοση λοιπόν της Ελλάδας να βαφτίζεται ο εγγονός με το όνομα του παππού και η εγγονή με της γιαγιάς-με ό,τι μικροκαυγάδες μπορεί να δημιουργήσει αυτό στις οικογένειες αφού υπάρχουν 2 γιαγιάδες και 2 παππούδες που θέλουν ο καθένας να ακουστεί το δικό του όνομα!- δεν είναι παγκόσμιο φαινόμενο.

Στην Ιαπωνία ειδικά, κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν γίνεται, αλλά αποφεύγεται κιόλας!

Sporty Monkey jr

Στην Ιαπωνία λοιπόν, κάθε παιδί παίρνει το δικό του όνομα, και αυτό εξαρτάται συνήθως από την έμπνευση της στιγμής. Τα ονόματα συνήθως σχετίζονται με κάποια σημαντική αρετή του χαρακτήρα ή θέση που εύχονται οι γονείς να έχει το παιδί τους στη ζωή του και την κοινωνία (αγνότητα, ήθος, καλοσύνη, δύναμη, αυτός που αγαπάει τον κόσμο κ.α.), αλλά μπορεί επίσης να αντικατοπτρίζει τις καιρικές συνθήκες κατά τη γέννησή του (χιόνι, καλοκαιρινό πρωινό), κάποιο όμορφο φυσικό στοιχείο κλπ. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να προτιμήσουν οι γονείς ένα όνομα στο οποίο να συμπεριλαμβάνεται ένα γράμμα kanji από το όνομα κάποιου προγόνου. Μόνο ένα!

Ακόμα και ο πονοκέφαλος των προετοιμασιών για τα βαφτίσια-άντε να προλάβεις να κλείσεις "καλή" εκκλησία και "καλή" ημερομηνία-δεν υπάρχει στην ατζέντα των νέων μητέρων της Ιαπωνίας, καθώς η ονομασία του μωρού γίνεται με την εξής απλή διαδικασία:

Περίπου 7 μέρες μετά τη γέννησή του (που μπορεί να πάρει παράταση μέχρι και δύο εβδομάδες μετά την ημερομηνία γέννησης, οπότε και πρέπει τελικά να δηλωθεί το παιδί στο ληξιαρχείο), με μια λιτή τελετή-που διαφοροποιείται στις λεπτομέρειες από περιοχή σε περιοχή- η οποία ονομάζεται shichiya (έβδομη νύχτα) ή meimei (τελετή ονομασίας), δίδεται στο μωρό επίσημα πλέον το όνομά του. Το όνομα του μωρού γράφεται με καλλιγραφία στο meimeisho-ένα ειδικό κομμάτι χαρτί- το οποίο τελικά είτε κρεμάται σε  ειδικό σημείο στο σπίτι της οικογένειας, είτε στο δωμάτιο του παιδιού πάνω από την κούνια του, είτε δωρίζεται στον «νονό». Και εκεί ουσιαστικά ολοκληρώνεται η ιστορία! Το πολύ να γευματίσουν μαζί τα δύο ζεύγη παππούδων και γιαγιάδων για να γιορτάσουν το γεγονός.

Aya: "colourful"

Απλή τελετή, γρήγορες διαδικασίες και το μωρό έχει ένα όμορφο όνομα που θα το καθοδηγεί και θα το χαρακτηρίζει (όχι ως απόγονο του τάδε και της τάδε- για αυτό εξ’ άλλου δεν υπάρχουν και τα επώνυμα;!- αλλά ως το παιδί της ευγενικής ομορφιάς, το χαμογελαστό παιδί, το σοφό παιδί, η ελπίδα-όχι της γιαγιάς της της Ελπίδας αλλά της υπέροχης αξίας του να ελπίζεις και να δίνεις ελπίδα και στους άλλους-ο πρωτότοκος, ο σπουδαίος άντρας, ο γενναιόδωρος και δε συμμαζεύεται).

Grumpy Monkey jr

Γιατί όμως αποφεύγουν να δώσουν το όνομα ενός προγόνου στο νέο απόγονο; Γιατί πολύ απλά, στην Ιαπωνία σπάνια απευθύνονται σε κάποιον με το μικρό του όνομα-θεωρείται αγένεια, προσβολή, ειδικά αν πρόκειται για κάποιον πρεσβύτερο ή ανώτερο σε βαθμό και κοινωνική θέση. Συνήθως η απεύθυνση γίνεται με τη χρήση του επωνύμου και την κατάληξη –san, ή με τη χρήση της ιδιότητας του ατόμου (όπως sensei για τον δάσκαλο κ.ο.κ). Ακόμα και απευθυνόμενοι σε μικρά παιδιά, δεν αναφέρεται σκέτο το όνομά τους, αλλά προστίθεται συνήθως η κατάληξη –chan. Και τέλος, ακόμα και μεταξύ αδερφών δεν χρησιμοποιούνται συνήθως τα ονόματα αλλά ο χαρακτηρισμός «μεγάλε αδερφέ» (oniisan), «μικρή αδερφή» (imoutosan) κ.ο.κ. ανάμεσα σε άτομα που έχουν κάποια συγγένεια. Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο λοιπόν, το να δοθεί σε ένα μωρό το όνομα του παππού του και όποτε το φωνάζουν να ακούγεται το μικρό όνομα του παππού, θεωρείται αγένεια.

Τα Ιαπωνικά ονόματα γράφονται με γράμματα kanji, τη μια από τις 3 γραφές της Ιαπωνικής γλώσσας, που είναι τα Κινεζικά ιδεογράμματα. Τα ιδεογράμματα αυτά παριστούν και την έννοια που αντιστοιχεί στη λέξη. Και εδώ αρχίζουν να μπερδεύονται τα πράγματα. Γιατί δεν είναι μόνο ένα kanji που διαβάζεται με κάθε τρόπο. Σε κάθε «φωνητική» απόδοση μιας λέξης μπορεί να αντιστοιχούν περισσότερα από ένα kanji, πράγμα που σημαίνει ότι δύο «συνονόματοι» μπορεί να έχουν δύο εντελώς διαφορετικά ονόματα εννοιολογικά. Αντίστοιχα μπορεί το ίδιο kanji να προφέρεται με διαφορετικούς τρόπους, οπότε χρειάζεται πάντα(γραπτά) μια διευκρίνιση (συνήθως με αναγραφή του ονόματος και με μια από τις πιο απλές ιαπωνικές γραφές) για το πώς ακριβώς προφέρεται το όνομα που αντιστοιχεί στο συγκεκριμένο άτομο.

Hungry Monkey jr

Τα γυναικεία ονόματα έχουν πολύ συχνά την κατάληξη –ko (το kanji που σημαίνει «παιδί») ή –mi (το kanji που σημαίνει «ομορφιά»), ενώ τα ανδρικά ονόματα έχουν συνήθως την κατάληξη –ro (το kanji που χρησιμοποιείται σημαίνει «γιος» ή «καθαρός, έξυπνος»), ή –ta (το kanji που χρησιμοποιείται σημαίνει «σπουδαίος, συμπαγής»)  ή περιέχουν το –ichi (που σημαίνει «πρώτος») ή –kazu (ίδιο ιδεόγραμμα, ίδια σημασία με το –ichi) ή –ji («δεύτερος») ή –dai («σπουδαίος, μεγάλος»).

Και μια λεπτομέρεια: στην τόση δημιουργικότητα που εμπεριέχει η διαδικασία του να βρεις όνομα για ένα παιδί, υπάρχουν και κάποιοι περιορισμοί από το ίδιο το κράτος: στην Ιαπωνία υπάρχει επίσημη λίστα με τα kanji-είτε σε μορφή ονομάτων είτε σε μορφή συμβόλων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέρος ενός ονόματος- που «επιτρέπεται» από το κράτος να δοθούν στα νεογνά! Υπάρχουν επίσης κανονισμοί που «απαγορεύουν» αντίστοιχα τη χρήση συγκεκριμένων ονομάτων που θεωρούνται ακατάλληλα για ανθρώπους. Το 2004 η «λίστα» με τα «αποδεκτά» kanji έφτανε τα 2,232 kanji ονόματα και σκέτα kanji που μπορούν να αποτελέσουν μέρος ονόματος, και σκοπός ήταν να διευρυνθεί ώστε να συμπεριλάβει αρκετά ακόμα ιδεογράμματα που χρησιμοποιούνται είτε ευρέως είτε από πολύ παλιά και δεν βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη «λίστα».

three wise monkeys by Christos Liakakos

οι φίλοι των three wise monkeys αυξάνουν και πληθαίνουν και είναι δημιουργικοί, ταλαντούχοι και γενναιόδωροι άνθρωποι! Ιδού ένα όμορφο και διασκεδαστικό δώρο που μας έκανε ο Χρήστος Λιακάκος!

http://www.youtube.com/watch?v=SMH-5xfAVww

Ευχαριστούμε Χρήστο! Doumo Arigato!!

«Τι σου λείπει περισσότερο από την Ιαπωνία;»

Αυτή είναι μια ερώτηση που αντιμετωπίζει συχνά-πυκνά ένας Ελληνο-Ιάπωνας... πολλές οι απαντήσεις...Πάντα σου λείπουν πολλά από τον τόπο που είναι ο πιο μακρινός σου αλλά είναι ένα πράγμα που μου έρχεται αυτομάτως στο μυαλό το οποίο αναπολώ με λαχτάρα... Η ευγένεια, η εξυπηρέτηση και ουσιαστικά το «καλό» service.

Πάρτε μια ιδέα για τι πράγμα μιλάω: Είσαι στην Ιαπωνία. Αποφασίζεις να μπεις σε ένα κατάστημα. Εισέρχεσαι και ο υπάλληλος αναφωνεί «Καλώς ήρθατε!». Συχνά (δηλαδή σχεδόν πάντα) κάνει και κάποια μικρή υπόκλιση και σίγουρα δείχνει –έστω κι αν είναι πεθαμένος στην κούραση και δεν το εννοεί πραγματικά- ότι χαίρεται που μπήκε ο πελάτης!

"χαμόγελο"

Το έχετε δει και σε κάποια καταστήματα στην Ελλάδα; ΟΚ.

Πάμε τότε σε ένα πιο εξτρίμ παράδειγμα για τα Ελληνικά δεδομένα, για να καταλάβετε καλύτερα. Είσαι στο αυτοκίνητό σου –αυτό το δεξιοτίμονο που οδηγείς όποτε πας στην Ιαπωνία!- και θες να βάλεις βενζίνη. Οδηγείς με προσοχή (γιατί δεν είσαι και πολύ συνηθισμένος στην ανάποδη οδήγηση!) το αυτοκίνητό σου στο βενζινάδικο και αντικρίζεις το εξής θέαμα: το προσωπικό υποκλίνεται σε κάθε εισερχόμενο όχημα, πριν ακόμη συνομιλήσει με τον οδηγό για την ποσότητα, το είδος βενζίνης κλπ (δηλαδή μην συνδυάσετε την υπόκλιση με το Ελληνικό «γλείψιμο» προς τους «καλούς» γνώριμους πελάτες!). Και διαβάστε κι αυτό: υποκλίνονται και σε κάθε εξερχόμενο αυτοκίνητο!

Εντάξει..το να υποκλίνεσαι σε ένα όχημα είναι ομολογουμένως τραβηγμένο αλλά πέραν του ότι ουσιασικά υποκλίνονται στον οδηγό-πελάτη, είναι σίγουρα προτιμότερη αντίδραση από την απάθεια, αδιαφορία και μουτρωμένη χαιρετούρα-λες και τους χρωστάμε από χθες- που λαμβάνουμε κατά κόρον ως Έλληνες πελάτες στη χώρα μας.

Οι υπάλληλοι στην Ιαπωνία (όχι μόνο οι πωλητές και οι βενζινοπώλες), είναι –έστω και φαινομενικά- απόλυτα αφοσιωμένοι και «ταγμένοι» στη δουλειά τους. Τις καταστάσεις τύπου «μισόοο» (ούτε καν «μισό λεπτό»), προσωπικές συνομιλίες σε κινητά «έλα, τι θα φάμε σήμερα;», συνομιλίες μεταξύ των υπαλλήλων με θεματολογία του τύπου «την είδες την άλλη που ήθελε και small;δεν βλέπει ότι είναι φακλάνα;» και γενικά αδιαφορία απέναντι στον πελάτη, αντιμετώπιση του πελάτη ως ενοχλητικού παράσιτου και όχι ως εκείνου που αν αγοράσει κάτι θα αυξηθεί ο τζίρος της επιχείρησης άρα στο τέλος του μήνα θα έχει και ο υπάλληλος να πληρωθεί, αυτές τις καταστάσεις δεν θα τις αντιμετωπίσεις σχεδόν σε καμία περίπτωση στην Ιαπωνία...

"όχι χαμόγελο"

Γιατί; Γιατί είναι θέμα γενικότερης νοοτροπίας.

Είναι αρκετά δύσκολο να κατανοήσει κανείς την Ιαπωνική νοοτροπία αν δεν την έχει ζήσει από κοντά, ωστόσο θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι η Ιαπωνία είναι μια χώρα που ανέκαθεν ήταν ομοιογενής νησιωτική χώρα και «κλειστή», κάτι το οποίο μεταφράζεται σε όμοιες αντιλήψεις σε συνήθειες και ήθη και έθιμα που διατηρήθηκαν άθικτα στο χρόνο γιατί δεν επηρεάστηκαν από εξωγενείς παράγοντες. Η εργασιακή νοοτροπία ήταν και είναι «προσοχή στη λεπτομέρεια» και «ενθουσιασμός για τη δουλειά», και την ασπάζονται όλοι, θέλουν δεν θέλουν. Οι Ιάπωνες προσέχουν τη λεπτομέρεια, εργάζονται με ευγένεια απέναντι στον πελάτη και ρίχνουν και τακτικά κανένα χαμόγελο! Για αυτό και η αγορά τους «κινείται»…

Θα μου πείτε, «και τι να το κάνουμε εμείς; Εδώ είναι Ελλάδα, όχι Ιαπωνία». Είναι ουτοπικό να πούμε ότι μπορεί μια χώρα να υιοθετήσει τον τρόπο λειτουργίας της Ιαπωνίας, μιας χώρας τόσο διαφορετικής από τον υπόλοιπο κόσμο, διαφορετικής γιατί έχει διατηρήσει την ομοιογένεια και ομοιομορφία της σε όλη της σχεδόν την ιστορία. Και είναι σίγουρο ότι σε μεγάλο βαθμό, η συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στους πελάτες τους έχει να κάνει με πολλούς, πραγματικά σοβαρούς, παράγοντες, αρχής γενομένης της δυσαρέσκειας που έχουν οι υπάλληλοι συνήθως προς τον ιδιοκτήτη, του χαμηλού μισθού και των απλήρωτων υπερωριών τους. Όμως, σάμπως δεν είναι όλα ένας φαύλος κύκλος, όπου όσο κανένας δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του δεν θα αλλάζει τίποτα; Δεν πρέπει να αναρωτηθούμε τι μπορεί να συμβεί αν ένας στην αλυσίδα κάνει καλύτερα τη δουλειά του αν θα έρθουν όλα πιο καλά στον επόμενο γύρο; Καλός υπάλληλος, ευχαριστημένος πελάτης, περισσότερες πωλήσεις, αύξηση πελατείας, μεγαλύτερα κέρδη, ίσως βελτίωση των συνθηκών εργασίας και πληρωμής; Ειδικά σε αυτούς τους καιρούς της κρίσης και του ανταγωνισμού, της προσπάθειας για επιβίωση, μήπως αξίζει τον κόπο μια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση; 

Η διαφοροποίηση ενός καταστήματος από το διπλανό του, η προτίμηση μιας καφετέριας από μια άλλη, ενός εστιατορίου από το άλλο που προσφέρει την ίδια κουζίνα, σε τι έγκειται; Πιστεύω το μυστικό είναι στις υπηρεσίες. Στο λεγόμενο service. Στο κάτι παραπάνω που θα προσφέρεις στον πελάτη και θα τον «κερδίσεις». Στο να σερβίρεις με χαμόγελο, στην ώρα που πρέπει, να μην αγνοείς τους πελάτες, να δείχνεις ότι τους θέλεις στο χώρο σου βρε αδελφέ! Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ δύσκολο. Φυσικά- και ευτυχώς- υπάρχουν και πολλές εξαιρέσεις στην Ελλάδα. Τις οποίες πρέπει να επικροτούμε με τη σειρά μας σαν πελάτες και αναλαμβάνοντας τη δική μας ευθύνη σε αυτή την υπόθεση, να βοηθήσουμε μέσω της επιλογής των πραγματικά ανταγωνιστικών καταστημάτων, να γίνουν κάποια στιγμή ο κανόνας.

"χαμόγελο και παιχνιδιάρικη διάθεση"

Ααα! Και πού είστε; Στην Ιαπωνία, στη χώρα του απόλυτου service, δεν αφήνουμε φιλοδώρημα. Δεν το δέχονται!

Phrase of the Day!

"今日は晴れています!"

                   "きょうははれています!"

                                    "Kyou wa harete imasu!"

 

                                                   "Today there the sun is shinning!"

Phrase of the Day

"望み"

         "のぞみ"

                             "Nozomi"

                                                 "Ελπίδα"

Maneki-neko και μια σειρά συμπτώσεων (?)

Η Hungry monkey έχασε τη γάτα της παραμονή Χριστουγέννων. Το αδέσποτο γατάκι που έχαιρε φιλοξενίας στο μπαλκόνι της τους τελευταίους μήνες, αποφάσισε να φύγει, χωρίς ούτε ένα αντίο, ούτε ένα σημείωμα να λέει «σας βαρέθηκα» ή «τα λέμε» ή έστω «Καλά Χριστούγεννα»… Τίποτα!

Η ιστορία βέβαια δεν λέει τίποτα αν πρόκειται απλά για την απώλεια μιας χνουδωτής συντροφιάς…. Όμως… Με την απώλεια της γάτας άρχισαν και τα δύσκολα.. μικρο-ατυχήματα, μικρο-αναποδιές, μικρο-στεναχώριες, μικρο-έξοδα… Λες και μαζί με τη γάτα έφυγε και η καλή τύχη… μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο;..

Στην Ιαπωνική κουλτούρα λοιπόν, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να συνδεθούν με την ιστορία της Maneki Neko. Neko είναι στα Ιαπωνικά η γάτα. Maneki Neko είναι η «γάτα που νεύει/προσκαλεί», και θεωρείται «τυχερή γάτα». Πιστεύεται ότι φέρνει ευτυχία και αρμονία στη ζωή του ιδιοκτήτη της και πελατεία και κέρδη σε επιχειρήσεις. Επίσης, υπάρχει και βερσιόν σε μαύρο χρώμα που συνδέεται με την καλή Υγεία και την προστασία από τις ασθένειες. Οπότε, μήπως η απουσία της συνεπάγεται και «έλλειψη τύχης»;

Για να δούμε όμως τι ακριβώς είναι η maneki neko, πότε εμφανίστηκε αυτός ο συμβολισμός της τύχης και πώς ακριβώς μεταφράζεται.

Maneki-neko σε διάφορα μεγέθη!

Η maneki neko είναι μια-πορσελάνινη συνήθως- διακοσμητική γάτα, με το ένα μπροστινό πόδι σηκωμένο στο πλάι του κεφαλιού και την πατούσα να κοιτάει προς τα μπροστά. Η χειρονομία αυτή (συγκεκριμένα με τα δάχτυλα να μαζεύονται και να ανοίγουν επαναλαμβανόμενα)- που εμείς οι «Δυτικοί» θα ερμηνεύαμε ως αποχαιρετισμό- στην Ιαπωνία θεωρείται κίνηση πρόσκλησης/καλωσορίσματος. Τα επιχειρηματικά μυαλά βέβαια έχουν προνοήσει και τα αγάλματα που εξάγονται στην Ευρώπη και την Αμερική, έχουν ανεστραμμένη την παλάμη προς τα μέσα, για να δίνουν την αίσθηση του καλωσορίσματος στην «δυτική» γλώσσα του σώματος.

Εκτός βέβαια από πορσελάνινη, πλέον φτιάχνεται σχεδόν από οποιοδήποτε υλικό (πλαστικό, πηλό κλπ) και βγαίνει σε διάφορα χρώματα. Η maneki neko έχει συνήθως διακοσμητικά στο λαιμό, συνηθέστερα ένα κολάρο, ένα κουδουνάκι και μια διακοσμητική σαλιάρα (πιθανότατα σε αναπαράσταση των αξεσουάρ που φορούσαν οι γάτες των εύπορων οικογενειών την περίοδο Edo). Πολύ συχνά η maneki neko κρατάει ένα χρυσό νόμισμα της περιόδου Edo, το koban.

Η maneki neko θεωρείται ότι πρωτοεμφανίστηκε στο προσκήνιο προς το τέλος της περιόδου Edo (1603-1867), αλλά το πρώτο ντοκουμέντο για την ύπαρξή της είναι η αναφορά της σε εφημερίδα του 1876. Μέχρι το 1902 (κρίνοντας από το γεγονός ότι είχε αρχίσει να διαφημίζεται ως προϊόν), είχε γίνει ήδη πολύ δημοφιλής.

το μέγεθος δεν μετράει! Τύχη έρχεται σε όλα τα μεγέθη!

Το πόδι που έχει σηκωμένο η γάτα μπορεί να είναι είτε το δεξί είτε το αριστερό (ενίοτε και τα δύο μαζί). Η Maneki neko με σηκωμένο το δεξί πόδι θεωρείται συνήθως ότι φέρνει καλή τύχη και πλούτο, ενώ με το αριστερό πόδι σηκωμένο θεωρείται ότι φέρνει πελάτες στην επιχείρηση, επισκέπτες κλπ. Υπάρχουν επίσης παραλλαγές στην ερμηνεία, όπως το ότι μια maneki neko με το αριστερό πόδι σηκωμένο είναι κατάλληλη για επιχειρήσεις με ποτά/ροφήματα (π.χ. καφέ και μπαρ)-και εδώ κολλάει και ο χαρακτηρισμός «hidari-kiki» (αριστερόχειρας) για αυτούς που «σηκώνουν» το ποτό- ενώ με το δεξί πόδι σηκωμένο, για τις υπόλοιπες επιχειρήσεις. 

Το διακοσμητικό αυτό τοποθετείται συνήθως στις εισόδους των επιχειρήσεων. Χρησιμοποιείται επίσης και σε σπίτια και εκτός από διακοσμητικό, βγαίνει και σε μπρελόκ, κουμπαράδες, αρωματικά χώρου κλπ.

Η μαύρη maneki-neko πιστεύεται ότι φέρνει υγεία!

Διάφοροι μύθοι επικρατούν για το πώς δημιουργήθηκε η προκατάληψη της maneki neko. Ο επικρατέστερος όλων είναι ο μύθος της γάτας του ναού Gotoku-ji (στο δυτικό Τόκυο) που τοποθετείται χρονικά στον 17^ο αιώνα:

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, ένας φτωχός ιερέας κάποτε μοιράστηκε το λιγοστό του φαΐ με μια πεινασμένη γάτα και στη συνέχεια την φιλοξένησε στο ναό του. Μια μέρα, σε ένα ξέσπασμα καταιγίδας, ένας πλούσιος άρχοντας βρέθηκε έξω και αναζήτησε καταφύγιο από τη βροχή, κάτω από ένα δέντρο δίπλα στο ναό (τι σκεφτόταν; Δεν ξέρω!). Καθώς στεκόταν εκεί, παρατήρησε την γάτα του ιερέα στην είσοδο του ναού να του νεύει να πλησιάσει. Παραξενεμένος από την χειρονομία, απομακρύνθηκε από το δέντρο και πλησίασε τη γάτα να δει. Εκείνη την ώρα, το δέντρο στο οποίο στεκόταν νωρίτερα χτυπήθηκε από κεραυνό. Ο άρχοντας έγινε φίλος του ιερέα και «υιοθέτησε» το ναό, δίνοντας έτσι ένα τέλος στα οικονομικά προβλήματά του. Όταν πια η γάτα πέθανε, φημολογείται ότι φτιάχτηκε η πρώτη manekι neko προς τιμήν της. Το όνομα της γάτας ήταν Tama και ήταν γένους αρσενικού.

Σήμερα ο ναός Gotoku-ji έχει δεκάδες αγάλματα αυτής της γάτας και πιστοί αφήνουν χαρτονάκια προσευχής με την maneki neko, ευελπιστώντας στην επιστροφή της χαμένης τους γάτας ή την ανάρρωση της άρρωστης γάτας τους.

Προφανώς η Hungry monkey δεν άδειαζε να πεταχτεί στον ναό Gotoku-ji να καταθέσει το δικό της «αίτημα» για επιστροφή της γάτας της, αλλά οι «προσευχές» της σαν να εισακούστηκαν… Το απολωλός γατί επέστρεψε αναπάντεχα το βράδυ της προπαραμονής της Πρωτοχρονιάς! Δυο νιαουρίσματα κάτω από το μπαλκόνι και βρέθηκε πάλι στο σπιτάκι της. Και μην το θεωρήσετε υπερβολή ή ψέμα, η τύχη της Hungry ήδη γύρισε προς το καλύτερο πάλι! Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα; Αν πιστεύετε στις προκαταλήψεις, προμηθευτείτε ένα διακοσμητικό maneki neko και καλή σας τύχη. Αν πάλι έχετε τη δυνατότητα να φιλοξενήσετε ένα αδέσποτο ζωάκι, αλλάζετε εσείς την τύχη του προς το καλύτερο! Όπως και να έχει, καλή χρονιά να έχουμε όλοι!

Σε μεγάλη ανάγκη αναζητάς ομαδική βοήθεια!

Phrase of the Day!!

"今晩は！"

                 "こんばんは! "

                                                "Konbanwa!"

                                                                      "Καλησπέρα! "

2nd myth buster

«Οι Ιάπωνες είναι κοντοί;»

Δεν είναι σπάνια η περίπτωση όπου κάνοντας μια καινούρια γνωριμία, ακούμε την πρωτότυπη (ναι, να θεωρήσετε το ύφος ειρωνικό!) ατάκα «πάντως για Γιαπωνέζα, είσαι ψηλή»!

Διευκρίνιση #1: ΔΕΝ είμαστε Γιαπωνέζες! Είμαστε Ελληνοϊαπωνέζες, πράγμα που αυτομάτως ορίζει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο original πράγμα made in Japan και το υβριδικό μοντέλο που σας ομιλεί!

Διευκρίνιση #2: Ο αιώνας- και η χιλιετία- άλλαξαν πριν από 11 χρόνια και πλέον δεν υπάρχει δικαιολογία να μιλάμε για τους ανθρώπους (όπως δεν το κάνουμε για την τεχνολογία, την επιστήμη και την  πολιτική γεωγραφία) λες και η ροή της εξέλιξης αποφάσισε να τους παρακάμψει και να πάει κατευθείαν στους πόλους να λιώσει τους πάγους.

Και έχοντας ξεκαθαρίσει αυτά, αναρωτιόμαστε:

«Είναι κοντοί οι Ιάπωνες;»

Photo by C.Houliaras &T.Katsimihas

Ε, λοιπόν, ΌΧΙ (και τόσο..)!!!

Το ύψος ενός ανθρώπου είναι ένα πολύπλοκο μέγεθος για να αναλυθεί σε λίγες σειρές γραμμένες από ερασιτεχνική πένα. Είναι κληρονομικό χαρακτηριστικό που δεν εξαρτάται από ένα μοναδικό γονίδιο όπως πχ τα λακκάκια, αλλά από περισσότερα (είναι ένα «πολυγενετικό» χαρακτηριστικό στη γλώσσα των ειδικών) και σημαντικό ρόλο επίσης παίζει στο τελικό αποτέλεσμα και το περιβάλλον, η διατροφή, οι φυσικές δραστηριότητες του ατόμου κ.α.

Παρόλα αυτά, μπορούμε να αναφερθούμε σε δημογραφικά και- γιατί όχι- εμπειρικά δεδομένα και να μπούμε σε συγκρίσεις μεγεθών, με αρκετά μεγάλη ασφάλεια.

Έτσι μπορούμε να πούμε τα εξής σε ό,τι αφορά το ύψος του υβριδικού μοντέλου grecus japonicus όπως λέμε μεταξύ μας κάποιοι χαριτολογώντας, και την Ιαπωνική φυλή από την οποία προκύπτουμε:

• Η Ελληνοϊαπωνική κοινότητα της Αθήνας είναι περήφανη που έχει μέλος της έναν άντρα ύψους 2.05μ. και κάποιους στην γειτονιά του 1.85- 1.95μ (αναζητούμε ακόμα Ελληνοϊάπωνες στην υπόλοιπη Ελλάδα και το εξωτερικό-όποιος τους βρει, ας επικοινωνησει!). 
• Θηλυκοί εκπρόσωποι της κοινότητας έχουν σταθεί με περηφάνια και στο 1.70-1.75μ. και δεν είναι απίθανο να τις δείτε να στέκονται στο 1.80-1.85 πάνω σε ένα ανθεκτικό ζευγάρι ψηλοτάκουνων παπουτσιών! 
• (και για να σοβαρευτούμε λίγο) Σύμφωνα με δημογραφικά στοιχεία του 2006, ο μέσος Ιάπωνας έχει ύψος 1.715μ . (ηλικία ~19 ετών)- γεγονός που τον συγκαταλέγει στην ίδια γειτονιά με τον μέσο Τζαμαϊκανό (δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει τους Τζαμαϊκανούς κοντούς!) και μόλις 6.5 εκατοστά πιο κοντό από τον μέσο Έλληνα της ίδιας ηλικίας (σαν να λέμε, ένα αθλητικό παπούτσι με αερόσολα πιο κάτω… σιγά το πράγμα). Ο μέσος Αμερικάνος έχει ύψος μόλις 4.5εκ. παραπάνω από τον μέσο Ιάπωνα.
• Οι Γιαπωνέζες παρόλα αυτά, κρατούν όντως ένα «χαμηλό» προφίλ, με μέσο όρο ύψους το 1.58μ, δεδομένο που όμως δεν πρέπει να θεωρηθεί μειονέκτημα, αφού αντίστοιχο ύψος έχουν και οι Βραζιλιάνες που έχουν καταγραφεί στον ανδρικό νοητικό χάρτη ως  «γυναικάρες». 
• Οι σύγχρονοι Ιάπωνες κατά μέσο όρο βρίσκονται στην κορυφή της υψομετρικής κλίμακας στην Ασιατική ήπειρο, λίγο πιο κάτω από τους Κορεάτες, και ακόμα και οι Κινέζοι που θεωρούνται από την πλειοψηφία των Ελλήνων ψηλοί, έχουν μέσο όρο ύψους-και στις πόλεις και στην επαρχία- αρκετά χαμηλότερο. 
• Ο ψηλότερος καταγεγραμμένος Ιάπωνας είναι ο Yasukata Okayama, με ύψος 2.34μ., γεννηθείς το 1954, και είναι ο υψηλότερος παίκτης που αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα μπάσκετ. 
• Ο μέσος όρος ύψους των Ιαπώνων συνεχίζει να αυξάνεται σταδιακά. Το αντίθετο ισχύει για τους Αμερικάνους. 
• Το μέσο ύψος στην Ιαπωνία έχει σημειώσει τη σημαντική αύξηση των 13 περίπου εκατοστών για τους άντρες και των 11 εκατοστών για τις γυναίκες από το 1900 μέχρι σήμερα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αλλαγή στην διατροφή (αυξήθηκε εκτός των άλλων η ποσότητα πρωτεϊνών στην καθημερινή διατροφή σε σχέση με την διατροφή προ 2^ου παγκοσμίου πολέμου), στη βελτίωση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (τα παιδιά χαίρουν καλύτερης υγείας καθώς επίσης και η περίοδος της εγκυμοσύνης είναι πιο ευνοϊκή για την καλύτερη ανάπτυξη των εμβρύων από παλιότερα), και στις αλλαγές στον τρόπο ζωής τους (χαρακτηριστικά, η συνήθεια να κάθονται στο πάτωμα, σιγά σιγά άλλαξε καθώς η τάση για «δυτικοποίηση» εισήγαγε στα σπίτια καρέκλες, τραπεζαρίες κλπ, με αποτέλεσμα οι Ιάπωνες να κάθονται ολοένα λιγότερο στο πάτωμα και να λυγίζουν έτσι λιγότερο τα γόνατά τους, επιτρέποντας έτσι στα κάτω άκρα τους να αναπτύσσονται καλύτερα).

Photo by C.Houliaras & T.Katsimihas

Έχοντας επιχειρηματολογήσει λοιπόν ικανοποιητικά για το αξιόλογο ύψος των σύγχρονων Ιαπώνων (και κατά συνέπεια Ελληνοϊαπώνων), μπορούμε να επισημάνουμε και το εξής:

Το χαμηλό ύψος των Γιαπωνέζων είναι και ένας από τους λόγους που οι εν λόγω δεσποινίδες και κυρίες «μικροδείχνουν» και δημιουργούν την αίσθηση σε αυτούς που τις συναναστρέφονται, της νεότερης ηλικίας!

Και επειδή δεν μας αρέσει να τυποποιούμε και να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε το άκρως λογικό γεγονός ότι σε έναν ολόκληρο λαό, υπάρχουν όλα τα μεγέθη, είτε ο μέσος όρος είναι μεγάλος, μικρός, ψηλός, κοντός, παχύς, λεπτός κ.ο.κ. Και επειδή όλοι άνθρωποι είμαστε, και ο καθένας έχει μόνο αυτό που είναι, ο καθένας πρέπει να είναι ευχαριστημένος με αυτό που έχει!! Α! Και αν σκέφτεστε να παραγγείλετε ρούχα από την Ιαπωνία, τσεκάρετε πρώτα τα μεγέθη! Ειδικά στα μακρυμάνικα μπλουζάκια και τα μακριά παντελόνια;-)

Γιορτές στην Ιαπωνία #2

Τα μεσάνυχτα της Παραμονής έχουν περάσει, τα 108 χτυπήματα της καμπάνας στους Βουδιστικούς Ναούς έχουν ακουστεί, λίγες ώρες ύπνου έχουν μεσολαβήσει και...

 

Είναι Πρωτοχρονιά!!!

Τις πρώτες πρωινές ώρες της νέας χρονιάς, οι Ιάπωνες φοράνε τα καλά τους – κιμονό ως επί το πλείστον και ειδικά για τις νέες κοπέλες- και επισκέπτονται έναν Σιντοϊστικό ναό για να προσευχηθούν. Ρίχνουν τον καθιερωμένο οβολό τους στο ειδικό κουτί μπροστά στην είσοδο του ναού–τι ? νομίζατε ότι οι Ζεν θρησκείες δε θέλουν να βγάλουν το ψωμάκι τους?!!- τραβάνε ένα χοντρό σχοινί στο οποίο είναι δεμένη μια καμπανούλα ή κουδούνι και χτυπούν 2 φορές τα χέρια τους σαν παλαμάκια για να εισακουστούν από τους θεούς και προσεύχονται.

 Στη συνέχεια, αφού πάλι πληρώσουν το κατιτίς τους –μη φανταστείτε κανένα μεγάλο ποσό..μιλάμε για 1 ευρώ το πολύ-τραβάνε την τύχη τους! Πώς? Κουνάνε έναν ειδικό κύλινδρο που περιέχει στικάκια από μπαμπού με αριθμούς πάνω, και βάσει του αριθμού που θα τους τύχει, παίρνουν ένα χαρτάκι στο οποίο αναγράφεται μια ευχή, τη διαβάζουν, παίρνουν ελπίδα και μετά το δένουν σε ένα κλαδί δέντρου κοντά στο ναό... στο τέλος της μέρας έχει δημιουργηθεί στα δικά μας τα μάτια –εννοώ των ελαφρώς ξένων- ένα είδος παράξενου ιαπωνικού ‘χριστουγεννιάτικου’ δέντρου.  Πολλοί Ιάπωνες κρεμούν στην είσοδο του σπιτιού τους ένα χοντρό σχοινί πάνω στο οποίο έχουν δέσει κορδέλες από λευκό χαρτί  για να κρατήσουν μακρυά τα κακά πνεύματα και για να υποδεχτούν το νέο έτος.

Στη συνέχεια επιστρέφουν στο σπίτι και κουρασμένοι, πέφτουν να κοιμηθούν –όχι για πολύ, θα διαβάσετε το γιατί σε 1’- με την ελπίδα να ονειρευτούν τη μορφή ενός γερακιού ή του Όρους Φούτζι ή μιας μελιτζάνας καθώς όλα θεωρούν ότι αποτελούν αίσιους οιωνούς για τη νέα χρονιά. Σύντομα όμως θα σηκωθούν λοιπόν, καθώς είναι must να δουν την πρώτη Ανατολή του έτους, καθώς θεωρούν ότι είναι καλή και σωστή αρχή για τη νέα χρονιά! Μιλάμε άλλωστε για τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου!

Και τώρα επιτέλους, ώρα για φαγητό!

Το φαγητό είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής των Ιαπώνων παρότι δε τους φαίνεται σε κιλά- και το έχουν αναγάγει κυριολεκτικά σε τέχνη! Και ποια καλύτερη ευκαιρία να βάλουν σε εφαρμογή όλη τους την τέχνη από την ιδιαίτερη μέρα της Πρωτοχρονιάς;!

Λίγες μέρες πριν τη νέα χρονιά αρχίζει η προετοιμασία του Πρωτοχρονιάτικου φαγητού (osechi ryori). Πρόκειται για ένα μεγάλο πιάτο με ένα combo υλικών/φαγητών, το οποίο αποτελείται συνήθως από τα εξής:

osechi ryori

ένα είδος βραστό φύκι (kombu)

ένα είδος μπαλίτσας-κέικ από ψάρι (kamoboko)

αυγοτάραχο (kazunoko) 

ένα είδος πουρέ από γλυκοπατάτα και κάστανο (kurikinton)

ένα είδος γλυκισμένων μαύρων φασολιών σόγιας (kuromame)

δύο είδη ρίζας ψιλοκομμένης (kinpira goboo και  renkon)

μεγάλο λυθρίνι ή αστακός (ise ebi)

ένα είδος σούπας (ozoni ή nimochi) με μπάλες ρυζιού τα omochi!

και ανά περιοχή κάποιες συμπληρωματικές λιχουδιές

Η σούπα με τα omochi, είναι πάντα η πρώτη σούπα του χρόνου- τα omochi θεωρούνται ότι φέρνουν καλή τύχη. Καλή τύχη θεωρείται ότι φέρνουν και τα μαύρα φασόλια, τα kuromame.

Και επειδή την Πρωτοχρονιά τρώμε και πίνουμε, εκτός από το ειδικό μενού της ημέρας, υπάρχει και ειδικό ποτό, το λεγόμενο «otoso». Το otoso είναι ένα είδος sake το οποίο πίνουν οι Ιάπωνες μόνο την Πρωτοχρονιά για το πρώτο τσούγκρισμα ( το λεγόμενο “campai”, το αντίστοιχο του Ελληνικού «εις υγείαν») και μετά συνεχίζουν με το κλασικό sake. Το otoso φτιάχνεται με την προσθήκη ενός υλικού από το φαρμακείο, στο κανονικό σάκε.

Τα φαγητά τοποθετούνται σε ειδικά κουτάκια από λακαρισμένο ξύλο, πανέμορφα , τόσο που λυπάσαι να τα αγγίξεις!

Έτσι λοιπόν γιορτάζουν εν ολίγοις οι περισσότεροι Ιάπωνες τον ερχομό του νέου έτους.. Το κοινό μας στοιχείο πάντως είναι η ελπίδα ότι η νέα χρονιά θα φέρει καλύτερη τύχη και ευτυχία, μια ελπίδα που δεν αλλάζει ούτε βάσει τοπογραφικού, ούτε θρησκείας, ούτε κουλτούρας ούτε χρώματος αλλά αφορά τις καρδιές όλων των ανθρώπων ανά την Υφήλιο! 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ OΛΟΥΣ!

AKEMASHITE OMEDETO GOZAIMASU!!!