3rd myth buster

"Ιαπωνία= Κίνα;;;"

 

«Να ένα Κινεζάκι!»

Έχει συμβεί αναμφισβήτητα σε όλους μας (εμάς, τους Ελληνοϊάπωνες) και για καιρό πιστεύαμε ότι ήταν ένα αθώο λάθος, απλά θέμα έλλειψης εξοικείωσης με τους διαφορετικούς λαούς. 

Θεωρούσαμε δηλαδή ότι όπως κι εμείς λέγαμε όλους τους ανοιχτόχρωμους γαλανομάτηδες «Σουηδούς», όλους τους κοκκινοτρίχηδες «Ιρλανδούς», έτσι και όλος ο κόσμος έλεγε όλους τους «σχιστομάτηδες» «Κινέζους». Από απλή άγνοια και χάριν γενίκευσης.

Ήρθαν όμως στην πορεία κάποιες συναντήσεις, κάποιοι διάλογοι, που μας έκαναν να αναρωτηθούμε αν ο κόσμος-κυρίως της Ελλάδας- ξέρει για τι πράγμα μιλάμε όταν λέμε «Ιαπωνία» και «Κίνα».

Και καταλήξαμε στο ότι πρέπει να εντάξουμε το θέμα σε ένα ακόμα myth buster, γιατί πραγματικά υπάρχει ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε ότι:

Η Ιαπωνία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Κίνα!!!

Photo by C.Houliaras & T.Katsimihas

Πολλοί θα σπεύσουν να κοροϊδέψουν «τι; Για «Λαίδη» μας περάσατε; Που έβλεπε το τσουνάμι και μιλούσε για τις καταστροφές στην «Κίνα»;»

Έλα μου ντε που εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν είναι η μόνη που φέρει τέτοια παραπληροφόρηση…. Δεν είναι λίγες οι φορές που μας έχουν ρωτήσει:

«Από πού είσαι;»

«Είναι η μητέρα μου/ο πατέρας μου από Ιαπωνία»

«Α! Μιλάς Κινέζικα;!»

«……(κενό ανταπόκρισης)»

Ή που μας έχουν συστήσει ως «Ελληνο-ιαπωνέζες» και μας ρωτούν:

«Και πηγαίνεις συχνά στην Κίνα;»

«μμμμ… Όχι, συνήθως κατεβαίνω τέρμα»

Και άλλα πολλά που έκαναν συνήθως την παραπληροφόρηση των Αμερικανών ότι η Ελλάδα είναι ένα τροπικό νησί, καρφί στον Ισημερινό όπου έχουμε πάντα καλοκαίρι, να φαντάζει πταίσμα…

Αν και για όσους παρακολουθούν το μπλογκ, δε νομίζουμε ότι χρειάζεται η διευκρίνιση, εμείς θα την κάνουμε για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη. Και επαναλαμβάνουμε:

Η Ιαπωνία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Κίνα!!

Είπαμε! Ιαπωνία δεν είναι Κίνα! (Photo by C.Houliaras & T.Katsimihas)

Θα παραθέσουμε κάποια στοιχεία, γεωγραφικά, ιστορικά, ανθρωπολογικά, καθημερινά κλπ για να καλύψουμε το θέμα όσο νομίζουμε ότι χρειάζεται:

1)      Η Ιαπωνία είναι χώρα! Με πρωτεύουσα το Τόκυο

Χάρτης Ιαπωνίας

2)     Είναι ουσιαστικά ένα σύμπλεγμα 6,852 νησιών, που απλώνεται κατά μήκος της ακτογραμμής της Ανατολικής Ασίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Δεν διαθέτει ηπειρωτικό κομμάτι. Τα κύρια νησιά της είναι τέσσερα (4), τα Hokkaido, Honshu, Shikoku & Kyushu

3)     Το όνομα της χώρας (Nippon ή Nihon  στα Ιαπωνικά) σημαίνει «καταγωγή/αρχή» και «ήλιος», ή αλλιώς-όπως είναι και γνωστή- «Χώρα του ανατέλλοντος ηλίου». Η σημαία της είναι το λευκό φόντο με τον κατακόκκινο κύκλο στη μέση.

4)     Ο πληθυσμός της χώρας ξεπερνά τον αστρονομικό-για εμάς- αριθμό των 127 εκατομμυρίων ανθρώπων, το οποίο όμως δεν συγκρίνεται επ’ ουδενί με τα 1,3 δις. Κινέζων!

5)     Η επίσημη γλώσσα είναι τα Ιαπωνικά, τα οποία διαφέρουν από τα Κινεζικά, και ηχητικά και στον γραπτό λόγο. Τα Ιαπωνικά είναι συλλαβική γλώσσα και επομένως ακούγονται πιο ήπια στο αυτί από ότι τα Κινεζικά, που έχουν πολλά σύμφωνα. 

6)     Η αλήθεια είναι όμως ότι τα Ιαπωνικά διαθέτουν 3 γραφές (hiragana, katakana, kanji), οι οποίες χρησιμοποιούνται παράλληλα στον γραπτό λόγο, η μία εκ των οποίων (kanji) είναι τα Κινεζικά ιδεογράμματα. Ο τρόπος που προφέρονται τα γράμματα αυτά και οι λέξεις στις οποίες αντιστοιχούν, είναι εντελώς διαφορετικός από τον Κινεζικό τρόπο. Παρόλα αυτά, σε μεγάλη ανάγκη, ένας Ιάπωνας και ένας Κινέζος, μπορούν να συνεννοηθούν για τα βασικά μέσω γραφής. Σε πολύ μεγάλη ανάγκη όμως!

Hiragana & Katakana(τα Kanji είναι πάρα πολλά για να χωρέσουν!)

7)     Ο πληθυσμός της Ιαπωνίας χαρακτηρίζεται από ομοιογένεια, αποτελούμενος κατά 98,5% από Ιάπωνες και μόνο 1.5% άλλες εθνικές ομάδες.

8)    Το πολίτευμα της Ιαπωνίας είναι η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, σε αντίθεση με την Μονοκομματική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κίνας

9)     Το προσδόκιμο ζωής στην Ιαπωνία είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο (τι πίνουν και δεν μας δίνουν!) και φτάνει τα 82,17 χρόνια-για τους άντρες είναι78,87 και για τις γυναίκες 85,66 (κυρίες μου, μήπως να πηγαίναμε κατά Ιαπωνία μεριά;!)

80βάλε & keeps on walking!

10) Η επίσημη θρησκεία της Ιαπωνίας είναι ο Σιντοϊσμός, ενώ υπάρχουν και πολλοί Βουδιστές. Η Κίνα έχει κυρίως Βουδιστές και Ταοϊστές. Και αυτό τώρα τελευταία, δειλά δειλά, γιατί ως γνωστόν επί Κομουνισμού θρησκεία δεν αναγνωρίζεται…

11)  Η γενετική καταγωγή των Ιαπώνων, αν και όχι ξεκάθαρη, θεωρείται ότι είναι Κινεζικής και Κορεατικής καταβολής. Εξ’ ου και οι βασικές ομοιότητες στο παρουσιαστικό των ανθρώπων από τις χώρες αυτές. Παρόλα αυτά, μετά τις αρχικές προσμίξεις, το κάθε έθνος μετεξελίχθηκε ξεχωριστά-ειδικά δεδομένου ότι η Ιαπωνία είναι και νησιωτική χώρα αποκομμένη από την ηπειρωτική γη-με αποτέλεσμα να διαφέρουν σε αρκετά φαινοτυπικά χαρακτηριστικά.

12) Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά; Είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα, και για αυτό τα παραθέτουμε με κάθε επιφύλαξη. Υποτίθεται ότι οι Ιάπωνες έχουν πιο ελαφριά απόχρωση δέρματος από τους Κινέζους-πράγμα που ίσως και να σχετίζεται και με την ειδική φροντίδα του δέρματος (κρέμες, αντιηλιακά, ομπρέλες) που είναι προτεραιότητα στην καθημερινότητα των Ιαπωνίδων, κυρίως. Επίσης έχουν πιο στρογγυλό σχήμα προσώπου, ενώ οι Κινέζοι έχουν περισσότερες γωνίες. Διαφορές υπάρχουν και στα μάτια (των Ιαπώνων θεωρούνται πιο μεγάλα), σε συνδυασμό με το ύψος των ζυγωματικών. Η αλήθεια όμως είναι ότι καθώς οι Κινέζοι αποτελούν ένα τεράστιο σύνολο, από πολλές διαφορετικές καταγωγές, παρουσιάζουν οι ίδιοι μες στον πληθυσμό τους μια αρκετά μεγάλη ποικιλία εξωτερικών χαρακτηριστικών, με αποτέλεσμα κάποιοι Κινέζοι να μοιάζουν περισσότερο με Ιάπωνες παρά κάποιοι Ιάπωνες!

13) Έντονες διαφορές-και ίσως ένας πιο σίγουρος τρόπος να ξεχωρίσει κάποιος έναν Ιάπωνα από έναν Κινέζο από το να κοιτάει επίμονα τα μάτια του ή τα ζυγωματικά του- υπάρχουν στον τρόπο ντυσίματος και στη γλώσσα του σώματος. Οι Ιάπωνες υποκλίνονται για οποιονδήποτε λόγο-οι Κινέζοι δεν το έχουν αυτό στην κουλτούρα τους- και αν ξεφυλλίσετε κανένα περιοδικό μόδας, ή παρακολουθήσετε γκρουπ τουριστών στην Ακρόπολη, θα καταλάβετε γιατί σας παραθέτουμε σε κάτι τόσο επιφανειακό σαν αναγνωριστικό μέσο!

Διαφορετικές κλίσεις υπόκλισης

14) Πέρα όμως από τις διαφορές των δύο χωρών, υπάρχουν και ομοιότητες: αυτές αφορούν γενετικά χαρακτηριστικά (που είναι συνήθως γενικά χαρακτηριστικά των Ασιατικών λαών), όπως η δυσανεξία στα γαλακτοκομικά προϊόντα καθώς επίσης η έλλειψη του ενζύμου που μεταβολίζει το αλκοόλ (με αποτέλεσμα να γίνονται κόκκινοι και να μεθούν με πολύ μικρότερη ποσότητα αλκοόλ από άλλες εθνότητες), καθώς επίσης και κάποια φαγητά, κυρίως Κινέζικες συνταγές που βρήκαν τον δρόμο τους για τις κουζίνες της Ιαπωνίας και κέρδισαν την αγάπη των Ιαπώνων.

Ιαπωνική κουζίνα δεν είναι ΜΟΝΟ ωμά όμως..

ζί15)  Είπαμε υπάρχουν ομοιότητες, αλλά σε γενικές γραμμές η Ιαπωνική και η Κινεζική κουζίνα διαφέρουν πάρα πολύ. Εκεί που η Ιαπωνική κουζίνα χρησιμοποιεί πολλά υλικά ωμά ή ελαφρά μαγειρεμένα (φρέσκα λαχανικά, ψάρια κλπ) και προτιμά να κρατάει τις γεύσεις της ελαφριές και διακριτικές, η Κινεζική κουζίνα , την οποία επίσης για πολλά χρόνια, μέχρι να γίνει το μπαμ και να γεμίσει η Αθήνα Ιαπωνικά εστιατόρια (κυρίως «σουσάδικα»), οι Έλληνες την ταύτιζαν με την Ιαπωνική, επιδίδεται κυρίως σε τηγανιτά πιάτα, πηχτές σούπες και έντονες σάλτσες με πολλά μπαχαρικά.

ένα κινέζικο "πιάτο" με τις σαλτσούλες του και τα μπαχάρια

(

16) Και για να κλείσουμε, έχετε υπόψη σας ότι το να πεις έναν Ιάπωνα Κινέζο και το αντίθετο, ή το να εκθειάσεις την μια χώρα έναντι της άλλης στο λάθος άτομο, θα προκαλέσει μια ελαφρά δυσαρέσκεια. Περισσότερο στους παλιούς παρά στους νέους, αλλά… Αυτή πηγάζει από τα παλιά τα χρόνια, τα χρόνια των πολέμων μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας-όπου η Ιαπωνία προσπαθούσε να κυριαρχήσει επί της Κίνας και να επεκτείνει τα σύνορά της ,οπότε είναι ο κακός «κατακτητής» για τους Κινέζους, και από την άλλη πλευρά γιατί οι Ιάπωνες (εντάξει, το ομολογούμε! Καλοί καλοί, αλλά έχουν μια έμφυτη «υπεροψία» ότι έχουν μια ευγενική καταγωγή κλπ) θεωρούν ότι η Ιαπωνία της κουλτούρας, της υπεροχής, της εξέλιξης, της ποιότητας, της δύναμης , δεν πρέπει να συγχέεται με ένα έθνος που επιδίδεται σε φτηνές μαζικές παραγωγές, συνήθως χαμηλής ποιότητας, και που μέσα στην υπερβολικά πολυπληθή της ύπαρξη δεν δύναται να εξασφαλίζει ποιότητα ζωής, καλό βιοτικό επίπεδο στους πολίτες της.

Δώρο για τον Ιάπωνα πεθερό; Δεν νομίζω!

Χωρίς μικρότητες, με απόλυτο σεβασμό και στους δύο πληθυσμούς (για την Ιαπωνία τα λέμε συνέχεια, αλλά και η Κίνα είναι χώρα με σημαντικό πολιτισμό πολλών ετών που έχει προσφέρει και σημαντικές βάσεις στον Ιαπωνικό, και με εντυπωσιακούς ρυθμούς εξέλιξης και εισχώρησης στις σύγχρονες αγορές), κλείνουμε και αυτό το myth buster με την ελπίδα να ξεκαθάρισαν κάποια λίγα πράγματα.

Και προς Θεού! Αν τύχει να πάτε να γνωρίσετε νέα πεθερικά και είναι Ιάπωνες, μην αγοράσετε οτιδήποτε “made in China”!!! Μπορεί να (ΘΑ) παρεξηγηθούν! Παρόλο που η ίδια η Ιαπωνία έχει πλέον πολλά εργοστάσιά της στην Κίνα! ΚΑι ίσως τότε να μην σας δώσουν το "made in Japan" χέρι της κόρης τους!

Μια «πολυεθνική» νεανική ομάδα για την Ιαπωνία!

Όταν γράφαμε το άρθρο με την ιστορία για τα 1000 tsuru (γερανούς με τεχνική origami-δείτε εδώ το σχετικό άρθρο  δε φανταζόμασταν πόσο σύντομα ένα τραγικό γεγονός θα λάμβανε χώρα, τόσο συγκλονιστικό που θα επηρέαζε ανθρώπους σ όλο τον πλανήτη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο… Δε φανταζόμασταν οτι θα χρειαζόταν να φτιαχτούν 1000 tsuru για να ευχηθούμε για κάτι... κι όμως το Μάρτιο του 2011, ο σεισμός που ταρακούνησε την Ιαπωνία και οδήγησε σε ντόμινο καταστροφικών αποτελεσμάτων, επηρέασε συναισθηματικά μια «πολυεθνική» ομάδα εφήβων στο σχολείο St. Catherine’s British Embassy school.

Η Rosa Παπαδαντωνάκη, μαθήτρια του σχολείου, ένιωσε την ανάγκη να προσφέρει με τη βοήθεια συμμαθητών της, υποστήριξη προς την Ιαπωνία, μια χώρα την οποία φαίνεται να αγαπά πολύ έστω κι αν δεν την έχει επισκεφθεί ακόμα. Η Ρόζα λοιπόν και οι φίλες και συμμαθήτριές της Eva Hernando-Sanz, Kristine Yoshikawa, Raphaella Savaides, Estelle Koliopoulos, Marietta Vavlides και Elizabeth Doukas, ανέλαβαν δυναμικά να συντονίσουν ένα εθελοντικό έργο για τη συγκέντρωση χρημάτων για το Ταμείο αρωγής της Ιαπωνίας.

Η Ρόζα και τα origami της

Η ίδια μας λέει «η κρίση στην Ιαπωνία επηρέασε πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και εμού. Ένιωσα την υποχρέωση να βοηθήσω και να δείξω την υποστήριξή μου, καθώς νιώθω μια ιδιαίτερη έλξη προς την Ιαπωνία. Μαθαίνω τη γλώσσα εδώ και ένα χρόνο περίπου και ήμουν έτοιμη να επισκεφθώ την Ιαπωνία τον Απρίλιο αλλά το ταξίδι μου ακυρώθηκε λόγω της κρίσης που προήλθε από την 11^η Μαρτίου.»

Η Ρόζα, ένα νέο κορίτσι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πληγείσα περιοχή, συγκλονίστηκε από τα γεγονότα και αποφάσισε να μην κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια για τη χώρα που τόσο της κινεί το ενδιαφέρον. Συνεχίζει λοιπόν και μας λέει: «ο μόνος τρόπος που μπορούσα να σκεφτώ για να συνεισφέρω έτσι ώστε και να βοηθήσω και να έχει και κάποιο νόημα, ήταν το Origami Fundraising Project. Αφού έμαθα από την Ελληνο-Ιαπωνίδα Ανδριάνα Κάλφα πώς να φτιάχνω Ιαπωνικούς γερανούς με τεχνική οριγκάμι, έβαλα μια σειρά γερανούς σε ένα σπάγγο και το πήγα στο σχολείο και είπα στον επιτηρητή καθηγητή μου και τους φίλους μου για την ιδέα μου».

Η πολυεθνική ομάδα εφήβων!

Ποια ήταν η ιδέα της λοιπόν? Απλή, λιτή και πρακτική αλλά και Ιαπωνκή, η ιδέα ήταν να φτιάξουν 1000 γερανούς οριγκάμι (την ιστορία για το νόημα του αριθμού 1000 μπορείτε να διαβάσετε σε παλιότερο άρθρο μας εδώ http://threewise-monkeys.blogspot.com/2010/12/1000-origami.html )  τα οποία θα πουλούσαν για το συμβολικό ποσό του ενός ευρώ το ένα, με σκοπό να συγκεντρώσουν 1000 ευρώ για να κατατεθούν στον Ιαπωνικό Ερυθρό Σταυρό. Ευχή των κοριτσιών ήταν να επανέλθει γρήγορα η Ιαπωνία στους κανονικούς της ρυθμούς και ο Ιαπωνικός λαός να παραμείνει δυνατός και εμψυχωμένος.

Η σχετική αφίσα!

Η ιδέα της Ρόζας βρήκε άμεση ανταπόκριση και απήχηση ανάμεσα στους φίλους και συμμαθητές της, οι οποίοι έσπευσαν να μάθουν πώς να φτιάχνουν origami tsuru και να συνεισφέρουν στην προσπάθεια. Κάποιοι από τους συμμετέχοντες στο Project έφτιαξαν ακόμη και βραχιολάκια και σκουλαρίκια για να τα πουλήσουν, συνεισφέροντας ακόμη περισσότερο στο Ταμείο Αρωγής για την Ιαπωνία. Με μεγάλη χαρά η Ρόζα μας λέει ότι «ξεπεράσαμε τον αρχικό μας στόχο!! Πουλώντας τα 1000 οριγκάμι αλλά και τα μικροκοσμήματα των φίλων μας, συγκεντρώσαμε το ποσό των 1080 ευρώ»...

φτάχνοντας origami

1080 ευρώ. 1080 ευρώ. Ίσως παλιότερα δε μας έκανε τόσο εντύπωση το νούμερο όμως, με την Ελλάδα και τα πορτοφόλια μας να κυκλοφορούν αδειανά, το ποσό των 1080 ευρώ φαντάζει εξωπραγματικό.

1080 ευρώ για την Ιαπωνία λοιπόν, από μια μικρή νεανική σχολική ομάδα με πολλή ευαισθησία και ανιδιοτελή προσπάθεια.

Ευχαριστούμε Ρόζα, Eva, Kristine, Raphaella, Estelle, Marietta, Elizabeth. Αποδείξατε ότι μια μικρή ομάδα, μπορεί να κάνει μια μεγάλη κίνηση, αρκεί να υπάρχει θέληση, όρεξη και αγάπη. Η προσπάθειά σας προς παραδειγματισμό μας...

οι "ένοχες" της προσπάθειας!

Ο μύθος του ναού Anamori-Inari Jinja

Η Ιαπωνία είναι γεμάτη απο παράξενες ιστορίες, πολλές σχετίζονται με πνεύματα και μυστήριο, με θεότητες και προκαταλήψεις.... Μια παράξενη αλλά αληθινή και πρόσφατη ιστορία, αφορά στον πολύ δημοφιλή Σιντοϊστικό ναό Anamori Inari Jinja (Σίντο είναι η αυτόχθονη Ιαπωνική θρησκεία που προϋπήρχε του Βουδισμού). 

Ναός στο τωρινό του σημείο

Ο ναός είναι αφιερωμένος στη θεότητα του ρυζιού, γνωστός για την προστασία της αγροτικής παραγωγής αλλά και της ευημέριας των επιχειρήσεων. Ο ναός αυτός χτίστηκε αρχικά το 1818 στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το Αεροδρόμιο Haneda του Τόκιο (το αεροδρόμιο Haneda αρχικά εξυπηρετούσε πτήσεις στο εσωτερικό όμως σήμερα έχει ανακαινιστεί και αναπτυχθεί εξυπηρετώντας και πολλές πτήσεις Διεθνείς).

ukiyo-e της εποχής που απεικονίζει το ναό

Ο ναός λοιπόν, είχε χτιστεί στην περιοχή Haneda - ένα μικρό ψαροχώρι- για να προστατέψει τους κατοίκους και τις φυτείες ρυζιού από τις πλημμύρες. Ο ναός σύντομα απέκτησε πολλούς πιστούς και μέχρι και σήμερα συρρέουν στον τόπο που βρίσκεται σήμερα ο ναός για προσκύνημα. Χαρακτηριστικό του πόσο δημοφιλής είναι ο ναός, είναι το γεγονός ότι δημιουργήθηκε μια ολόκληρη σιδηροδρομική γραμμή, η  Keihin Electric Express Railway, για να μεταφέρει πιστούς από τη Shinagawa του Τόκιο, στο ναό Anamori Inari Jinja. Όλη η περιοχή γύρω από το ναό στην περιοχή Haneda συσχετιζόταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το ναό.

Τοριι στη σειρά

Μετά τον πόλεμο (Β΄Π.Π.) προέκυψε η ανάγκη επέκτασης του αεροδρομίου στην περιοχή Haneda , ωστόσο ο ναός εμπόδιζε το έργο ανοικοδόμησης του αεροδρομίου επομένως ήταν επιτακτική ανάγκη η μεταφορά του σε νέο σημείο... και από εκεί ξεκινάει η «κατάρα» του ναού, μια παράξενη ιστορία που αρχικά μας τη διηγήθηκε η γιαγιά μας, ωστόσο με μια μεγαλύτερη έρευνα ανακαλύψαμε ότι ισχύει και δεν είναι απλά ένας μύθος...

ο ομώνυμος σταθμός τρένου

Ποια ήταν η «κατάρα» λοιπόν; Όποια εταιρεία ή ομάδα αναλάμβανε το γκρέμισμα του ναού και τη μεταφορά του, αποτύγχανε καθώς μέλη της κάθε ομάδας έβρισκαν είτε τραγικό θάνατο, είτε αρρώσταιναν ή προέκυπταν άλλα σοβαρά προβλήματα. Οι Ιάπωνες εργάτες σιγά σιγά αρνούνταν να αναλάβουν τη μεταφορά του ναού, μέχρι που ήρθε ομάδα Αμερικανών οι οποίοι θεωρούσαν ότι όλα ήταν δεισιδαιμονίες των Ιαπώνων... Ωστόσο και εκείνοι είχαν την ίδια μοίρα και αποσύρθηκαν από το project. Κάποια στιγμή και μετά από πολλές προσπάθειες, μετά από πολλές δεήσεις και τελετές και υποσχέσεις για αυτούσια μεταφορά του ναού στο νέο σημείο, ο ναός μεταφέρθηκε το 1965 στο τωρινό του σημείου στην περιοχή Ota, μεταξύ του ποταμού Tama & Ebitori, ωστόσο το κεντρικό Torii (κεντρική πύλη) του αρχικού Ναού βρίσκεται ακόμη και σήμερα, εντός του αεροδρομίου του Haneda και κάθε επισκέπτης ή επιβάτης πτήσης μπορεί να την δει να δεσπόζει ακόμη αγέρωχη προς τον ουρανό...

Η κεντρική πύλη του ναού, ανέπαφη στο αεροδρόμιο Haneda

Μικρές γωνιές της Ιαπωνίας - Ναός Sengakuji, Shinagawa

Η Ιαπωνία είναι γεμάτη απο ιστορίες της φεουδαρχικής εποχής, δηλαδή της εποχής των σαμουράι, των πολεμιστών και του κώδικα τιμής Bushido (ο Δρόμος των πολεμιστών).  Γνωστότερη ίσως ιστορία, αυτή των «47 Ronin» (Ronin, η οποία λέξη κυριολεκτικά σημαίνει άνθρωπος-κύμα, και εννοούν τον σαμουράι που έχασε τον αρχηγό του, τον daimiyo τον οποίο υπηρετούσε). 

βιβλίο με την ιστορία των 47 ronin

Η ιστορία των 47 ronin είναι μια από τις σημαντικότερες της Ιαπωνικής παράδοσης και θα προσπαθήσουμε επιγραμματικά να την εξιστορήσουμε... στις αρχές του 18^ου αιώνα, όταν ηγεμόνας  της Ιαπωνίας ήταν οTokugawa, υπήρξε ένας ανώτατος αξιωματούχος στην Υπηρεσία του, ο Kira ο οποίος δε φημιζόταν για την τιμιότητά του, ενώ ήταν γνωστός για δωροδοκίες και άλλες ύποπτες συναλλαγές. Ο Kira λοιπόν,  είχε αναλάβει να εκπαιδεύσει τους daimyo (δηλ αρχηγούς πόλεων-κρατών της Ιαπωνίας), στο Εθυμοτυπικό της Αυτοκρατορικής Αυλής. Ο Kira λοιπόν, για διάφορους άδικους λόγους ήταν πολύ προσβλητικός και αγενής απέναντι σε έναν συγκεκριμένο daimyo, τον Asano Takumi no Kami Naganori (σημερινής περιφέρειειας Hyogo). Τον προσέβαλε συνεχώς και για καιρό και παρότι ο αφέντης Asano προσπαθούσε να μη δίνει σημασία, κάποια στιγμή «έσπασε» και επιτέθηκε στον Kira μέσα στο ίδιο το Παλάτι του Shogun. Δεν κατάφερε όμως να τον σκοτώσει. Μετά απο τη διπλή «παράνομη» αυτή πράξη –να επιτεθεί όντας οργισμένος και παράλληλα εντός του παλατιού- έκανε seppuku, αυτοκτόνησε δηλαδή όπως ορίζει ο κώδικας των πολεμιστών. 

ukiyo-e προς τιμήν των 47 ronin

Οι σαμουράι του αφέντη Asano,  οι οποίοι έμειναν ακέφαλοι, χωρίς αρχηγό και αποκαλούνταν πλέον ronin, ορκίστηκαν να εκδικηθούν για τον άδικο χαμό του αφέντη τους. Αφού περίμεναν πολύ καιρό να περάσει, μένοντας κρυμμένοι ώστε να μπορέσουν να ανασυγκροτηθούν και να προετοιμάσουν σωστά την επίθεση, επιτέθηκαν στην κατοικία του Kira και τον σκότωσαν κόβοντάς του το κεφάλι. Στην συνέχεια και αφού ένιωσαν οτι τίμησαν τον αφέντη τους, αυτοκτόνησαν όλοι με seppuku.

Η ιστορία αυτή είναι πολύ αγαπητή στην Ιαπωνία γιατί αποτελεί φόρο τιμής στον κώδικα της ηθικής των σαμουράι και παρότι στη Δύση η αυτοκτονία θεωρείται ίσως ηττοπάθεια, στην Ιαπωνία –ειδικά στα χρόνια της Φεουδαρχίας- θεωρείτο ανώτρη έκφραση ήθους βάσει του κώδικα των πολεμιστών.

Ο τάφος τους λοιπόν- γιατι η ιστορία είναι αληθινή και όχι μύθος- βρίσκεται σε μια ήσυχη περιοχή της Shinagawa (ευρύτερο Τόκιο), σε ένα ναό που ονομάζεται Sengaku-ji… στο χώρο του ναού φιλοξενείται και Μουσείο με τις πανοπλίες και τον εξοπλισμό καθώς και άλλα προσωπικά αντικείμενα των 47 ρόνιν και του αφέντη Asano.

μια απο τις εισόδους του ναού

Για να ανακαλύψεις το ναό, θέλει λίγο ψάξιμο.. δεν είναι κεντρικός ούτε αναφέρεται παντού... όμως όταν πλησιάζεις νιώθεις μια παράξενη ενέργεια, μια δύναμη να σε προσελκύει... ίσως είναι καθαρά η προσμονή των επισκεπτών ίσως είναι κάτι άλλο απόκοσμο, όμως φτάνοντας , λίγο η ησυχία, λίγο το θρόισμα των φύλλων των δέντρων, λίγο η επιβλητική είσοδος, γεμίζεις με δέος...

Άγαλμα μοναχού Sawaki Kodo Roshi

Έξω απο το ναό έχει τα απαραίτητα μικρομάγαζα με σουβενίρ και σνάκ..όπου σταθείς όμως, ειδικά αν είσαι ξένος που μιλάει λίγα ιαπωνικά, οι ντόπιοι είναι έτοιμοι να σου μιλήσουν, να σου δώσουν πληροφορίες... μπαίνεις στην αυλή του ναού από μια μεγάλη ξύλινη είσοδο..το πρώτο που βλέπεις όταν τη διασχίζεις είναι η προτομή του φημισμένου μοναχού Sawaki Kodo Roshi, να σε κοιτάει με ηρεμία...απο πίσω του ακριβώς, ο Ναός... κλασικός ναός Ιαπωνικού Βουδισμού, βεβαίως ξύλινος στο μεγαλύτερο του μέρος και απλός...πιο πίσω μια άλλη είσοδος και από πίσω επιβλητικό το άγαλμα του Oishi Kuranosuke, αρχηγού των 47 ronin.

Άγαλμα Oishi Kuranosuke

Στα αριστερά σου, κάτι τραβάει το βλέμμα σου.. ένα παλιό ξύλινο κτίριο το οποίο στεγάζει τις πανοπλίες και τις katana των 47 ronin, όμως κι άλλα μικροαντικείμενα, δικά τους... φορεμένα, χρησιμοποιημένα απο αυτούς τους 47 πολεμιστές που έδωσαν τη ζωή τους νιώθοντας ατιμασμένοι που έχασαν τον αφέντη τους...

Κοιτώντας λίγο πιο αριστερά σου συναντάς κάποια σκαλοπάτια και ένα μονοπατάκι..σύντομο...γκρίζα σκαλοπάτια, ανάμεσα σε καταπράσινη φύση..τα ανεβαίνεις, και δροσίζεσαι απο την υγρασία που φέρνουν τα δέντρα... και μόλις φτάνεις στο τέρμα, αντικρύζεις το «σπιτι» των 47 ronin και του αφέντη τους Asano...τους τάφους και τα μνημεία τους... στικς αρωματικά, καίνε, δίνοντας μια χαρακτηριστική ιαπωνική μυρωδιά αρωματικού ξύλου τριανταφυλλιάς, λουλούδια φρέσκα σε κάθε τάφο... 

τάφοι των 47 ronin

και εκεί είναι που είδαμε ένα ηλικιωμένο κύριο που σκούπιζε με τις παλιές, παραδοσιακές αχυρένιες σκούπες. «Κονιτσιουα» του είπαμε και μας χαμογέλασε... βαθιά μας ελπίδα οτι θα ήταν κάποιος απόγονος..τελικά, αφού πιάσαμε τη συζητήση μας είπε οτι είναι συνταξιούχος και για να μην πάθει γεροντική άνοια, περιποιείται εθελοντικά τους χώρους... συγκινηθήκαμε... σεβαστήκαμε ακόμη περισσότερο.. «και τα φρέσκα λουλούδια?» τον ρωτήσαμε. Η απάντηση ρομαντική.. Κάποιοι μακρινοί απόγονοι έρχονται και τα τοποθετούν μαζί με τα στικ αλλά κυρίως θαυμαστές, πιστοι, οπαδοί; Πώς να τους ονομάσουμε..άνθρωποι που εμπνέονται, που πιστεύουν, που τιμούν τους ένδοξους προγόνους τους...

φρέσκα λουλούδια εις μνήμη

Αξίζει να αναφέρουμε οτι η 14η Δεκεμβρίου είναι η επέτειος της εκδίκησης των 47 ronin και πραγματοποιείται μεγάλο φεστιβάλ και αναπαραστάσεις..

Αναπαράσταση

Φεύγοντας απο το  Sengaku-ji, μας πήρε τουλάχιστον μια ώρα να μπορέσουμε να βγούμε απο την πνευματική κατάσταση στην οποία είχαμε πέσει και να επανέλθουμε στο τώρα... σύντομα όμως, οι τεράστιες ταμπέλες απο νέον στο κέντρο του Τόκιο, μας προσγείωσαν στο τώρα...ή στο αύριο? Αλλά αυτό θα το συζητήσουμε μια άλλη φορά! 

 

Μικρές αναμνήσεις - Καλοκαίρι & Ιαπωνία

Τα ιαπωνικά καλοκαίρια περιγράφονται με μια λέξη κυρίως.. ΥΓΡΑ! πολύ υγρά! Παρότι δεν πιάνουν τις Ελληνικές θερμοκρασίες των 42-43 Βαθμών κελσίου, η υγρασία που τα χαρακτηρίζει, πιάνει κόκκινο! Με το που βγαίνεις από κλειστό χώρο (όπου αντιμετωπίζεις πολικό ψύχος λόγω των κλιματιστικών), προσγειώνεσαι στον απόλυτο ατμομάγειρα! Σε συνδυασμό της υγρασίας με το ανελέητο –τόσο όμως μελωδικό- τζ-τζ-τζ των Ιαπωνικών γιγαντιαίων τζιτζικιών http://www.youtube.com/watch?v=JXmC4lEZTZ4 (κάντε κλικ για να μπείτε στο "κλίμα") κάνει το καλοκαίρι ελαφρώς αφόρητο... Βάλε και τους μουσώνες που επισκέπτονται τη χώρα με ακρίβεια, κάθε καλοκαίρι και ρίχνουν βροχές χωρίς να ξέρεις πότε θα σταματήσει η «βρύση» να τρέχει, κάνουν το καλοκαίρι κυριολεκτικά «μούσκεμα». 

τρώγοντας kakigori στο δρόμο!

Ωστόσο υπάρχουν πολλές και μικρές οάσεις δροσιάς, πατέντες και «διαλείμματα» τα οποία σε ανασυγκροτούν και σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις.. μια τέτοια «όαση» και συνάμα δροσερή ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων από την Ιαπωνία είναι το kakigori  かきごおり、ένα γλυκό να το πούμε? Παγωτό? Γρανίτα? Εμείς θα το περιγράψουμε, εσείς ονομάστε το! Το kakigori είναι το εξής απλό λιτό και απέριττο έδεσμα: τριμμένος πάγος με γαρνίρισμα σιροπιού... η λέξη βγαίνει απο το kakeru (που σημαίνει μμμμ... βάζω επάνω? Καπακώνω? Και το kori που σημαίνει πάγος! Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το σιρόπι! Είτε με γεύση από φράουλα, είτε από πεπόνι (λατρεμένο), είτε από το αμφιλεγόμενο Blue Mountain –αμφιλεγόμενο διότι το φλούο χρώμα του , αμφιβάλλουμε αν είναι ο,τι πιο φυσικό και δεν αποτελεί κάποιο χημικό κοκτέιλ-μέχρι γκουρμε βερσιόν σε «καλά» εστιατόρια που το συνοδεύουν από παγωτό και πάστα από κόκκινο φασόλι... 

Gourmet kakigori!

Παρότι τα φλούο χρώματα λοιπόν, μένουν και στη γλώσσα σου – είναι χαρακτηριστικός ο διαγωνισμός μεταξύ των παιδιών για το ποιός έχει την πιο φωσφορούχα γλώσσα, σε κόκκινα, πράσινα και μπλε χρώματα-, κανείς δεν έχουμε μάθει να έχει πάθει τίποτα και το かきごり τρώγεται ανελλιπώς πολλά- πολλά χρόνια και αιώνες μάλλον...Άλλωστε η δροσιά που σου επιφέρει, αξίζει το ρίσκο ! 

σε διάφορα χρώματα & γεύσεις!

Το καλοκαίρι πωλείται σε κιόσκια , σε πλανόδιους πωλητές κατά τη διάρκεια των «Φεστιβάλ» ή Matsuri, σε καταστήματα… παντού.. Η τιμή αυτού κάτι λιγότερο από 1Ευρώ... 

κλασική οικιακή συσκευή για την παρασκευή του πάγου!

Καλή δροσιά λοιπόν και καλό κουράγιο για το κυριολεκτικά καυτό καλοκαίρι που μας περιμένει!